Abrázame


Anoite das eleccións, unha amiga escribiu en Facebook unha chamada de socorro moi filolóxica: «Abrázame ata que Vox volva ser un dicionario». Así, fundida nun choroso abrazo, imaxinei eu naquel momento á esquerda verdadeira, a que en España herdou dolorosamente a represión, a que non creu a Transición, e a que, en realidade, non responde á lóxica do aparello orgánico dos partidos porque renunciou a ter partido cando adquiriu un cerebro propio do século XXI. Lendo aquilo, veume á cabeza a intimidade das apertas que me deron persoas con memoria (un exiliado en Arxentina, unha mestra represaliada nun club de lectura, o saúdo afectuoso dunha desas poucas persoas que dimitiu dun cargo por convicción ética). Pensaba eu, tan só, no abrazo fundido que tenta a calma dunha mentira piadosa: non nos vai pasar nada. Aquela noite, de feito, case nada facía pensar que o abrazo o protagonizaría á esquerdiña covarde que de boca para fóra se escandalizaba de que a extrema dereita duplicase a súa presenza no Parlamento e na vida, lamentándose do incendio despois de prender a mecha.

Pois Vox nunca máis volverá ser un dicionario, pensei trinta e seis horas despois, cando chegou o abrazo, si, pero non de amigos que se reconfortan, senón entre dous irresponsábeis, Sanchez e Iglesias, abrazados coma se as súas dúas nais morresen nun accidente aéreo e, ao atoparse na sala de recepción de vítimas do aeroporto, pensasen a un tempo na fugacidade da vida, os dous cos mesmos versos de Manrique na boca ao vérense: «No mirando a nuestro daño / corremos a rienda suelta / sin parar; / cuando vemos el engaño / y queremos dar la buelta / no ay lugar». Si, eran dous orfos: por moito que se agarren, xa están solos.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
9 votos
Comentarios

Abrázame