O outono, tan lindo e cinemascope, perdeu transcendencia. O transcendente hoxe son os programas do corazón e a telerrealidade coronaria, que vén sendo o espello onde nos miramos: somos así de bastos e vulgares e zafios e mentecatos? Somos tan mediocres? Estes mozos que concursan en realities son representantes da España mellor preparada da historia? Esvaezo, consúmome, clausuro o mando do televisor e prohibo na casa (prohibido non prohibir a estupidez) o uso e abuso desta nova droga consentida: a pantalla que humilla, aínda sen querer humillar. E sigo describindo o mundo. A literatura é un argumento escrito nunha folla de papel, ou sexa, que xa non importa a beleza: espida. A arte, tres brochadas. A filosofía queimou territorio. Só serven, na pantalla que humilla, as evidencias adúlteras ou as suposicións heterodoxas. Os instrumentos da gloria son outros: intelectos de baixa prestación, a indignidade. No outono, tan lindo e cinemascope, debían declarar clausurada certa ralea televisionaria. Sálvennos. Por sentido do honor. O honor que resta a aqueles seres residuais que aínda utilizan parte do seu tempo para filosofar. Porque a filosofía, disciplina marxinada, pode salvar ao ser humano da súa decapitación definitiva. Pensar alimenta o corazón. E o corazón alimenta a media España. Ou máis. Estou desesperado. Medito e sempre desembarco no mesmo mar: a intranscendencia. O intranscendente domina os puntos cardinais que podo mirar. Conclusión: o verdadeiro intelectual é aquel que non quere ser intelectual. Elas e eles. Divorcios, embarazos, insultos, labios de silicona, amoríos revoltos: cerebros cero. O outono perdeu transcendencia. Só queda esperar algún abril.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
33 votos
Comentarios

Cero