Santos


Cando as árbores chovían mazurcas de chuvia amarela, ela tremía: de amor, talvez. Sentía como os fantasmas aloumiñaban a súa pel descalza. E os seus ollos, de azul mar, choraban cando ninguén podía miralos. Era a outonía: cando os Santos escriben cartas de amor. Os galenos prescribían un mal menor que trataban con pílulas estimulantes. Trátase dun tempo proclive á nostalxia, afirman. Pero ela sabía que o tempo non era o culpable. Nin o tempo, nin a chuvia amarela, nin as horas que percutían escuramente como un batán en medio da alma: badalada a badalada. Lembraba a súa nai. Lembrábaa cada noite. Cada día. «De las doce a la una anda por las calles la mala fortuna. De la una a las dos, la madre de Dios», cantáballe a mamá de nena. Por iso entre as doce e a unha de cada amencer ela tremelicaba de medo, ansia, perturbada por voces ásperas. Á unha en punto saía á rúa. Así cada xornada de outubro e novembro, cando a outonía recita en Galicia poemas de despedida. Só me confesou a min aquelas aparicións que quixen escribir nalgunha novela. Aparicións que ela constataba como certas. Intensamente verdadeiras. Era a Santa Compaña. Arrastraba a súa melancolía lentamente. Cómo estás, preguntábanlle os confrades do alén. Ela dicía que coma sempre. Pero que botaba de menos a mamá. Que quería bicala na fronte, coma antes: mil veces, pagando os bicos que lle debía. Botaba de menos o seu alento cando a tristeza apertaba. «Están todos aquí, mira», díxolle o patrón da confraría sinalando os mortos. Mirou, viu a todos os que estrañaba. Menos a mamá. «Hoxe quedou no ceo. Vai frío». Os Santos, aquela noite de novembro, non escribían cartas de amor. Faltaba ela. Canto a botaba de menos.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
37 votos
Comentarios

Santos