Máis Galiza


Entre Máis Madrid e Máis País a proposta aquí sempre sería Máis Galiza. Non si? Semella que o PP galego teno moi claro pois esa ven sendo a súa resposta electoral á aparición do novo partido de Errejón e tamén, ao xeito do PNV, fronte á «inestabilidade» madrileña. Pero á vez que di tal, subalterniza aínda máis a CRTVG inaugurando unha tertulia dende Madrid e con participantes de idem., para afianzar a «conexión madrileña». A lección que da o PP galego é interesante, pois invertendo o famoso dito atribuído aos cregos, nesta ocasión ven dicirnos: fai o que eu fago pero non fagas o que eu digo. Supoñendo que nos medios públicos galegos manden os populares que semella que si, venres incluídos.

Pero o conto esta semana vai de Errejón. Curiosa a súa irrupción. Moi agardada, algo alentada e mesmo temida. Benvida sempre porque introduce matices de pluralidade e diversidade moi necesarios no sistema político hispano. Entre os que o temían, deuse unha recepción de Errejón como traidor -como antes con Carolina Bescansa- que resulta ben reveladora do moito que a esquerda española ten aínda que aprender de democracia e pluralismo. Os voceiros de Podemos están tratando a Máis Madrid, igual e cos mesmos argumentos que hai seis anos IU os tratou a eles: pactistas, muletas do PSOE, entreguistas, traidores. Hai unha parte das esquerdas hispanas que non da abandonado o berce stalinista no que foron criadas. Só unha cultura política de tal raíz pode levar a converter sempre a discusión política en disidencia e a discrepancia en traizón. Levan así corenta anos. Son unha excepción PSOE e ERC, poden lincharse no debate interno pero non se tratan de traidores. É o que teñen os partidos lonxevos. O mesianismo deixa pouco sitio á cidadanía.

Curioso o nome escollido polos de Errejón, pero non podía ser outro para quen sae de Madrid. Non podían chamarse máis Estado porque soa ridículo e autoritario, tampouco máis España porque está monopolizado pola dereita coa súa España +. Un nome por certo que só se entende nacido dende a maioritaria dereita foral navarra. Por azares da política varias das recentes iniciativas anovadoras do sistema político estatal arrincaron en Galicia. Pablo Iglesias conta que a campaña de AGE nas galegas de 2013 abriulle os ollos sobre as posibilidades de rachar cos vellos partidos, a evidencia dun electorado que demandaba novidades e a importancia dun líder reputado coa figura de Beiras como referencia.

A base daquela forza viña da ruptura do BNG en Amio en 2012. A outra novidade durou menos, pero viña do mesmo nicho e alguén copiou o nome e a idea en Madrid hai uns meses. Chamábase Máis Galiza (antes + BNG) e conformouse despois da fin do bipartito como corrente interna do Bloque. Foi o núcleo dunha proposta ambiciosa do nacionalismo democrático de esquerdas en Galicia e foise esfarelando en sucesivas saídas despois da ruptura de Amio até desaparecer. A falta de decisión e o temor dalgúns a ser alcumados de traizón acabou con aquela interesante opción. Errejón e os seus non tiveron ese medo. Tempos e culturas políticas diferentes explican resultados diferentes. Haberá aínda sitio para Máis Galiza hoxe aquí?

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
29 votos
Comentarios

Máis Galiza