O mellor, evitar o peor


Se algo pode ir mal, irá. E normalmente no peor momento. Tal é a formulación máis popular da famosa Lei de Murphy. O escritor Piergiorgio Odifreddi (que se presenta aos seus lectores como «matemático, divulgador científico, polemista e ateo») explica no seu Diccionario de la estupidez (Malpaso) que a Lei de Murphy fora realmente formulada xa no ano 1877 por Alfred Holt, nun congreso de enxeñeiros sobre o progreso da navegación, para advertir que «na mar, todo o que poida ir mal irá mal, polo que non debe sorprendernos que os propietarios prefiran a seguridade á ciencia». Posteriormente, en 1952, o enxeñeiro aeroespacial Edward Murphy advertiu, á súa vez, que había que ter presente a peor das posibilidades cando de deseñar mísiles se trata. Foi o aeronáutico, e non o naval, o que lle deu nome ao invento.

Odifreddi advirte no seu Diccionario do feito de que a inmensa maioría das persoas consideran que hai moita estupidez, pero sempre nos demais, sendo poucas as veces que un mesmo é consciente da súa propia. Pensar así facilita que cada un conviva coa súa, pero o autor afírmao para permitir ao lector discrepar con el sobre o que é ou non é «estúpido». Este lector, por exemplo, ademais de aprender cousas, tamén aprecia algunha estupidez, e varias conclusións certeiras. Entre elas a relativa á Lei de Murphy: mentres que na súa orixe expresa o sensato consello de que hai que deseñar ou organizar (sexan mísiles ou institucións políticas) tendo sempre en conta a eventualidade de que pode acontecer o peor, na práctica tense convertido nunha predición fatalista, do tipo «se algo malo pode ocorrer, ocorrerá», fatalismo ante o que só queda renderse e esperar («tocándose as pelotas agardando a que non suceda no peor momento», escribe Odiffredi).

Non foron poucos os que lembraron a Lei de Murphy, na súa interpretación corrente, cando se soubo que definitivamente a ausencia dun acordo entre os grupos parlamentarios que impulsaron e gañaron hai un ano a moción de censura contra o Goberno liderado por Mariano Rajoy (a esquerda, os nacionalistas) provocaba a convocatoria dunhas novas eleccións xerais en España. No peor momento: tras case catro anos de Gobernos inestables e paralizados, e coa economía internacional desacelerándose e ás portas do brexit. Hai o risco, obviamente, de que moitos electores decidan pasar do asunto, dar por boa a Lei de Murphy na súa versión fatalista e non facer nada, aínda que sexa no peor momento.

Para saber que resulta mellor nestas circunstancias pódese recorrer ao propio Diccionario da estupidez. Na entrada mellor lémbrase que é estúpido buscar o mellor, porque o óptimo é inimigo do bo, para concluír, recorrendo nada menos que a Italo Calvino, que «o mellor que cabe esperar é evitar o peor»; do mesmo xeito que no que atinxe á felicidade o mellor que podemos arelar é non ser infelices.

Se alguén pensou, ou pensa, que unhas cuartas eleccións xerais en catro anos é unha manifestación da Lei de Murphy, sería bo que tivese en conta a versión orixinal, que «na mar, todo o que poida ir mal irá mal», e que pese á estupidez da situación, ou precisamente por iso, nada hai fatalmente decidido, e que serán os electores os que decidan dar prioridade á seguridade ou á ciencia. Á ciencia demoscópica, naturalmente.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

O mellor, evitar o peor