A fame


Aquel inverno foi amargo en Verín. Choveu corenta días e corenta noites sen parar. Corrían os primeiros anos do milenio, 2003 ou 2004. Todo gris. Nubes, nubes, nubes. As xentes quedaban na casa e comían en exceso. Nunca houbo tal número de matanzas nin tantos encargos nos locais de abastecemento cárnico ou mariño. Daquela triunfaba Maná, o grupo mexicano, e a súa Mariposa traicionera. El, que era un gran cantor, murmuraba día e noite: «Ay, mariposa de amor, mi mariposa de amor, ya no regreso contigo». Un fan auténtico. Porén as cancións non o libraron de engordar dez ou quince quilos. Nin a el nin á maioría dos verineses. Foi un andazo de gordura que nin os máis reputados galenos foron quen de remediar. Ata que dúas mulleres da vila deron coa solución: marchar de vacacións ao Mediterráneo, dieta mediterránea, mar Mediterráneo. O Mediterráneo, é ben sabido, adelgaza máis que o Atlántico. Colleron o avión e en dúas horas estaban en Alacante. El, o cantor, formaba parte dun dos matrimonios verineses no Levante. Ao principio soportou o ritmo frugal da gastronomía lixeira; logo, empezou a sufrir pesadelos de todo tipo. Elas, a comer ensaladas; el, pasando fame. O seu amigo quería consolalo. «Canta, Gigi», dicíalle. Pero Gigi xa nin cantaba a da Mariposa traicionera. Cinco xornadas foran dabondo para que a súa cabeza deixase de funcionar correctamente. Entre as azaleas vía cabritos asados; nas palmeiras, xamóns; baixo as queirugas, chuletóns de tenreira frieiresa. Pero iso non foi o peor. Unha noite, cando volvían ao hotel, chegou o delirio. El insistiu con Maná. Cantou: «Ay, mariposa de amor, mi mariposa de amor, ya no ‘‘requeso’’ contigo». Ao día seguinte volveron a Verín.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
51 votos
Comentarios

A fame