«Que alguén me lea un libro»


A alcaldesa de Oia, unha pequena vila galega, decidiu poñer en práctica na vida cotiá dos seus conveciños o dereito á felicidade, que xunto co dereito á vida e o dereito á liberdade forma a tríade máis importante dos dereitos do ser humano, recoñecidos na Constitución dos Estados Unidos de América e na Declaración Universal dos Dereitos do Home…

Para levar á práctica ese dereito creou unha concellería e nela un buzón no que os veciños depositan as súas suxerencias para conseguir unha vida máis feliz. Na súa maioría son peticións sinxelas, fáciles de resolver: que poñan unha lámpada en determinado lugar, porque con luz a soidade sopórtase mellor, ou «que alguén me lea un libro, un pouco cada día, porque eu non sei ler»…

Esta última, a min conmoveume especialmente. Non pide axuda para os labores do fogar, nin sequera unha persoa para que a acompañe; pide que lle proporcionen durante un intre , «un pouco cada día», un pracer do que a sociedade a privou: o pracer da lectura: ese pracer de romper os límites do propio mundo, de enriquecer a vida vivindo outras vidas, ás veces gozando sen máis do son das palabras, aínda que non as entendas : «Verde que te quiero verde, verde viento, verdes ramas”… E o mundo faise máis grande e ao mesmo tempo máis próximo.

Oxalá que a alcaldesa, a quen desde aquí felicito, poida proporcionarlle un lector ou lectora a esa veciña. Libros, téñao por seguro, nin os escritores nin os editores imos permitir que lle falten.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
33 votos
Comentarios

«Que alguén me lea un libro»