Unha partida de cartas


Ao final todo é un relato. O que conta é o relato, que é percepción que temos das cousas e de nós mesmos. Pablo Iglesias vén de dar un pinchacarneiro efectista que, irremediablemente, obriga a resituar o discurso destes últimos días arredor da posibilidade dun goberno de coalición ou participación presidido por Pedro Sánchez. Está por ver como queren denominar un posible acordo. Dende o pasado 28 de abril, cando as eleccións xerais, e dende a volta das eleccións municipais e autonómicas do pasado 26 de maio, asistimos a un xogo de declaracións, pronunciamentos, representacións, efectos mediáticos dirixidos todos eles ao corpo social, o posible electorado, para formalizar o discurso que explique non tanto o resultado final dos feitos, sexa este cal sexa, como a identificación de responsabilidades, méritos e demérito das partes. Porque a cuestión non parece ser tanto o que se acorde como a significación que cada quen teña nese acordo, a imaxe social que o electorado perciba de cada protagonista.

No bloque da dereita sucede exactamente o mesmo: Ciudadanos non quere saír na foto con Vox, pero está decididamente por un acordo a tres bandas. Hai tempo que dinamitaron as pontes dun posible entendemento co PSOE, o que sitúa o partido de Albert Rivera nunha posición certamente comprometida respecto do discurso que inicialmente mantiña. O esforzo da mediación consiste agora en como presentar as cousas diante da opinión pública.

E todo funciona coma nunha partida de cartas, aínda que non son quen de identificar exactamente o xogo: ás veces parece póker, outras veces a sete e media (ou te pasas ou te quedas), outras veces o tute subastado (tamén por momentos o chamado «tute cabrón»), outras veces a brisca, o chinchón, o mus, o tresillo… En calquera caso a representación, os movementos de cartas, as poxas e os envites forman parte do discurso e o relato vén retransmitido case que en tempo real pola gran novidade que impoñen os tempos: a comunicación de masas, moi principalmente as redes sociais, ese rebumbio desenfreado onde os filtros desaparecen, ou mellor: onde as estratexias de manipulación son esmagadoras e na inmensa maioría dos casos actúan con absoluta impunidade. Todo serve se funciona (se ten os efectos sociais que buscamos). A realidade (os feitos) queda nun segundo ou terceiro plano, substituída polas percepcións: o relato que se nos impón e que, irremediablemente, condiciona as nosas opinións e as nosas condutas. Non é un proceso racional, é un proceso emocional. Os grandes investimentos económicos e tecnolóxicos que dende hai tempo se veñen realizando neste ámbito todos van na mesma dirección: a construción do relato que explique as cousas tal e como os axentes protagonistas (propietarios) queren explicalas, para que compremos o discurso, igual que na publicidade.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
16 votos
Comentarios

Unha partida de cartas