A homeopatía: un timo?

Xosé María Torres Bouza
Xosé María Torres FIRMA INVITADA

OPINIÓN

08 jul 2019 . Actualizado a las 05:00 h.

Hai uns anos visitei Perú cun equipo da TVG para gravar unha reportaxe sobre proxectos de cooperación de ONG galegas. Guiados por un dos líderes da etnia asháninca, que habita en Selva Central, na Amazonía peruana, visitamos na conca alta do Urubamba un pequeno poboado de chozas de madeira. Pola noite -so iluminada polo resplandor da fogueira- asistimos a unha cerimonia onde se ía consumir ayahuasca, unha planta tropical con usos medicinais e máxicos, que pode producir incluso alucinacións.

Pero a pesares da miña predisposición a experimentar novas sensacións ou levitar, non notei nada, máis alá de escoitar as incomprensibles conversas dos nosos hóspedes na súa lingua. Normal, non consumín a bebida (porque non nola ofreceron, eh!)

Cando me falan de homeopatía lembro sempre aquela non-experiencia. Como pode producir un efecto algo que non tomas? Ou que si tomas, pero que non contén nada? Porque diso trata a homeopatía, de producir un efecto farmacolóxico, tomando algo que só contén auga -nos produtos líquidos- ou amidón ou lactosa, se o produto está en comprimidos. Como sabemos, a homeopatía foi formulada como terapia alternativa por Samuel Hahnemann, un médico xermano, en 1796. Desde aquela os medicamentos homeopáticos prepáranse diluíndo fármacos 10, 100 ou incluso máis veces; o resultado é que se analizamos o preparado, non se detectan nin trazas do fármaco. Pero é efectivo, segundo os seus adeptos.