Echeverría


Ignacio Echeverría doounos a súa vida. Estaba en Londres, cuns amigos, e non dubidou en enfrontarse á inxustiza. Por iso digo que agasallou a vida e non a perdeu. Non deu coa traxedia no medio do camiño. Uliuna. Estaba ceando e presentiu a desgraza. Colleu o monopatín e saíu. A que? Nin el mesmo o sabía. Só tiña a coraxe e convicción suficientes para non dubidar en percorrer a rúa co propósito de mellorar o mundo.

Hai xente que está feita doutra pasta, sen outra explicación.

Non era a primeira vez que vivía situacións semellantes. A súa familia ben o sabe, pero hai cousas para as que o ser humano non está preparado. Feitos antinaturais como a perda dun fillo. Por iso sempre me sorprendeu a enteireza e integridade coa que a familia levou a situación. Sempre respectuosos, sempre agradecidos, sempre gardando as formas e facendo gala dunha enorme educación.

O pai asegura que, de non terse enfrontado a aquela atrocidade, Ignacio sufriría toda a vida por non facelo. Deste xeito tamén sufriu, pero só fisicamente. Non lle feriron a conciencia. Tamén asegura que o seu fillo foi un privilexiado, pois puido elixir. Tomou unha decisión e iso humanízao.

Pero a realidade é que Ignacio Echeverría é un heroe, o heroe do monopatín, como foi alcumado cariñosamente.

A súa morte, certamente, conseguiu que os terroristas non matasen a ninguén máis.

Pero as bágoas atragóanselle e aperta os dentes para non deixalas saír. El tamén está feito doutra pasta. A da superación a unha perda irreparable. Que lección de vida!

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
4 votos
Comentarios

Echeverría