A muller e a catedral


Non me gustaba vivir en París e sabía que non me ía gustar nunca. Pensaba que aquela aínda era a cidade que revolucionara o teatro, a que entendera o horror do fascismo, a que vira os paseos de Beauvoir, a ciencia de Curie e a historia de amor entre Casares e Camus, a que acollera a exiliados de media Europa e a que inventou esa idea marabillosa de que o saber nos fai libres, a cultura felices e a democracia, xustas. Pero aquel París era unha cidade gris onde os mozos da banlieu do norte queimaban coches por resentimento, e todo tiña o olor a rancio da vella Europa que só mira o embigo. Vivía atrapada nun parque temático, pensaba mentres daba paseos á beira do Sena. Os pasos levábanme a cruzar as pontes, observar desde fóra as agullas de Saint Sulpice, pararme nos bouquinistes, dar unha volta pola Illa de San Luís, mesmo chegar a Vosges, e logo ir volvendo, camiñando polo Marais. Sempre remataba en Notre Dame, e metíame dentro sen defecto para o meu ateísmo.

Notre Dame sempre me aprendeu que esa Francia que admiraba estaba viva nalgures. Quizais invisíbel entre a actualidade que daba espazos á ultradereita máis perigosa ou mil motivos a aqueles mozos da banlieu. Notre Dame a lembrar que a arte e a cultura son, xustamente, ese lugar de encontro do ideal revolucionario que tan ben soubo transmitir Francia a toda Europa. Notre Dame ensinoume, naqueles tempestuosos vinte e tres ou vinte e catro anos, que todo iso que significaba París, coas súas contradicións incluídas, me formaría para sempre. E así foi.

Por iso me resistín a crer que o calafrío de vela arder era un símbolo de cousas que se van, senón simplemente a dor por ver danada unha descuberta que me fai ser quen son.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
16 votos
Comentarios

A muller e a catedral