A frivolidade


A frivolidade é unha rutina. Un bazar chinés (onde Dante foi guiado por Virxilio) no que encontras de todo menos o amor. Unha pneumonía que afecta ao intelecto e non o deixa respirar. Un pega unha patada a unha pedra e un frívolo grita «ai!» e decontado acode a algún tribunal para acusarte de maltrato animal. Non podo máis. Debo tirar a toalla na miña permanente confrontación coa frivolidade. Eu tamén quero ser frívolo. Non pensar. Porque na carencia de pensamento, de ideas, habita en verdade o home feliz. A frivolidade ten a súa televisión e os seus propagandistas e o seu abrigo institucional. Abonda con observar o ton da campaña e un comprende que é un vencido. Ganaron eles. Os que fixeron da superficie a súa única razón de ser: todo lata. Penso no meu mundo, ese que chaman «mundo da cultura», e regreso ao lugar do que nunca partín: esa literatura que agora só lemos os vetustos. Somos os auténticos «devanceiros»: unha especie en extinción. Ou unha seita. Recoñecerémonos pola rúa contemplando algún estigma na nosa alma, tan invisible como as cousas que en realidade pagan a pena. Recréome contemplando os frívolos na súa nora de concatenacións espurias. Non din nada. Nada achegan. Pero para qué complicarse a vida filosofando. A filosofía é un Ben que nin as pésimas leis educativas puideron erradicar. Quédanos iso, a filosofía: a devoción polos sabios e iso que os sabios contaron. Os frívolos pasarán. Pero deixarán a súa memoria indeleble por riba da nosa propia memoria. En realidade eles son os únicos que existen. Os demais somos rémoras, desperdicios, restos. A min sempre me quedarán os chineses: «Se caes sete veces, levántate oito». A frivolidade é unha rutina.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
41 votos
Comentarios

A frivolidade