Unha sociedade pasiva


A pasividade ou indiferenza en canto á corrupción, os embustes, por máis disparatados que sexan, a degradación da política que padecemos... son síntomas de que a nosa sociedade ben puidera ser unha sociedade enferma. Porque cuestións de semellante gravidade, nun país normal, non se poderían dar nin soster. A corrupción xeneralizada que se coñece, non só económica, tiña que ter alporizado a toda a sociedade. A pasividade nunca pode ser a resposta á delincuencia institucional que supón, por exemplo, utilizar medios represivos do Estado -que están para garantir a seguridade de todos- para destruír ou desprestixiar a outras opcións políticas, nin utilizar os tribunais como mediadores e non como xulgadores, deturpando a súa función. 

Estas prácticas son a couza que rilla, calada pero eficazmente, a democracia, e que mesmo poden destruíla. Os que as idearon e executaron teñen máis que ver coa mafia que coa democracia, sen esquecer tampouco que constitúen unha moi grave falta de respecto a toda a sociedade, que non aspira, nin moito menos, ao seu embrutecemento. Unha sociedade ten que ter medios para cortar dun tallo estes graves desvíos que tanto poden afectar á xeral saúde democrática. Eses medios de certo que existen e son de todos coñecidos. Pero a impresión que un ten é máis ben a de pasividade, cando non desleixo, tanto da sociedade mesma como dos seus representantes. E que semella haber distintos tratamentos para idénticas situacións. Se así fose, claro que estariamos diante dunha sociedade enferma, entangarañada. Uns corpos tan estraños incrustados nela non pode haber a menor dúbida de que esixen a pertinente ciruxía, se de certo queremos velar pola súa saúde. E isto é o que non vemos por ningures. Infelizmente.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
28 votos
Comentarios

Unha sociedade pasiva