«Odio que se me meta o rímmel nos ollos», escribía unha; outra, «Odio o sarcasmo», e outra, «Odio a cor vermella». Horríbeis ataques ao decoro polos que deberan condenar a copiar dez veces o Cantar de mio Cid e cinco os poemas de José Luis Santiago de Meras ás autoras destes versos escritos nun obradoiro literario do instituto de secundaria de Cedeira. Pero algúns mestres do centro repararon máis ben noutro verso, un que dicía «Odio España», e, movidos por unha estraña pulsión de orde literaria, queixáronse perante as autoridades educativas. Só dese verso.
Ben que fixeron, porque agora xa todo o mundo leu o poema escrito por esas nenas dunha pequena vila do norte de Galicia, e xa todo o mundo intúe que pode ser que alí, poeticamente, alguén odie España, pero, desde logo, sábese con certeza que alí, e nalgún despacho con certa autoridade, hai quen prefire educar na falta de respecto á liberdade de expresión, demostrando ademais un insuperábel nivel de comprensión lectora: para eles, un poema sobre o rímmel é «un texto que fomenta o sentimento de odio». En fin.
Carlos Negro, o poeta que conducía ese obradoiro en que as rapazas aprendían a anáfora de paso que escribían sobre o escepticismo comezando os seus versos coa palabra odio, escribiu: «Estas son as miñas armas de destrución masiva: poemas, versos e onzas de chocolate». Porque a poesía sempre vence á censura cando as palabras feren máis cás armas. Nese obradoiro deuse, en realidade, a lección máis valiosa das que pode aprender quen aspira a dedicarse á literatura: a liberdade mete máis medo aos totalitarios cás pistolas, por iso hai que exercela sempre. Sobre todo, no instituto.