Lonxe quedan os Premios Goya. Xa esquecemos o emotivo discurso de Jesús Vidal, falando do que significa ter discapacidades. Axitou as conciencias presentes, as que o miraban desde o sofá e máis aló porque a mensaxe se espallou a gran velocidade. Foron moitas as bágoas que naceron por escoitalo. Chegou ao corazón da xente e á conciencia, fixo saltar remordementos e culpas.

Pero lonxe queda.

Hai días fixen un pequeno traxecto en bus. Nunha das paradas subiu unha moza nova. Achegouse torpemente aos asentos reservados e pediulle á señora que estaba sentada no primeiro se llo podía deixar. A muller así o fixo. A rapaza sentou e atopouse de fronte coa conversadora da que lle cedera o lugar. Esta mirouna con desaprobación e severidade e non tardou nin un segundo en comezar a increpala. Se non se decataba de que acababa de facer erguer a unha muller maior, que vaia xuventude que temos hoxe en día. A moza, tensa e coas bágoas incipientes, só lle dixo que ela tamén tiña dereito a ir alí. Pero a outra non deixou de alporizarse e intentar incomodar aos demais viaxeiros que, todo sexa dito, non lle fixemos caso. Eu miraba para a rapaza, rubia de xenreira, non de vergoña.

Ao pouco baixou, con todas as dificultades do mundo para camiñar, vítima dunha forte doenza. Nese treito só se oía silencio.

A señora, por suposto, tiña máis que argumentar. Seica non traía un cartel pegado na fronte que dixera: discapacitada.

Pensei en Jesús Vidal. Moita falta fan palabras coma as del. Non as esquezamos.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
21 votos
Comentarios

Era discapacitada