Pistachos


Foi unha cea histórica. Este ano a gripe rouboume o entroido e botaba de menos á cuadrilla. Por iso convocamos urxentemente un ágape minúsculo para saciar a melancolía. Foi o primeiro entroido sen eles e unha especie de doenza mental, tristísima, agarrábame sen soltarme. Eles entenderon que os precisaba e acudiron felices ao evento. Esta vez sen música nin cancións: reinaba a palabra como reinou o Julito no ciclismo galego. Foi campión. E aínda conserva aquela camiseta (maillot, di el) que o levou ao triunfo. Vese con forza para intentar unha proeza, aínda que os corenta e tres anos empezan a pesar máis que os días de sol. Sobre o sol outorgounos unha lección maxistral que tardarei en esquecer. Falounos dos graos do abrente e do solpor e da súa influencia sobre as colleitas de pistachos ou de azafrán. Ninguén sospeitaba que o Mariló dominaba o cultivo de ambos os produtos e que na súa horta tiñan presenza. O Juan Ramón, cando o deixaban falar, preguntaba e preguntaba. O Mariló tiña resposta para todo. Un delirio. Tanto que Valentín, o profesor zamorano, afirmaba: «Esto degenera». Certo. Comprendín a verdade das súas impresións cando o Julito comentou dun papagaio do asilo de Chaves que fala o portugués mellor ca moitos portugueses: «Hai que secuestralo e traelo para Verín», insistiu. Pero o Mariló seguía confundido no seu mundo, desconectado do papagaio, da dexeneración da cuadrilla, dos graos do sol. Dixo: «Non hai nada mellor para a cociña que ir á horta e coller uns pistachos de azafrán». Mirámolo abraiados. Ninguén entendía nada. Ata que dende o outro lado da mesa o Agustín, o único sensato a aquela hora, gritou: «Pistilos, Mariló, pistilos!!!». Foi unha cea histórica.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
31 votos
Comentarios

Pistachos