Compartir a dor


É inevitable lembrar a familiares que xa non están connosco e mesmo resulta difícil ás veces ter que celebrar un xantar ou unha cea con ese nó no estómago que turra das ausencias. Non quero nin imaxinar o inferno que debe ser para esas familias que perderon violentamente algún dos seus membros, porque o duelo é algo físico e a morte o reduce todo a un trauma que pode parecer unha porta pechada. Diana Quer ou Laura Luelmo, por poñer só dous exemplos máis mediáticos, son coma cicatrices abertas que se van apegando á pel dos anos e non deixan de mancar só con pulsar os seus nomes. Con todo, se teño que lembrar algo especial neste ano que deixamos atrás son as palabras de Patricia Ramírez, a nai do neno Gabriel Cruz, cando pedía que se lle negase cobertura á asasina e se frease a rabia para non facela extensiva á sociedade. Ese xesto, emotivo e xeneroso, dalgún xeito nos reconciliaba coa humanidade e era a comprobación de que hai persoas boas, capaces de conducir toda a súa dor cara a un desexo nobre que, se cadra, se transforme na mellor homenaxe que se lle poida facer á perda dun fillo asasinado. Non resulta doado verbalizar a esgazadura interior dunha maneira tan xenerosa e implorar que non se use a morte do seu fillo para dar cabida a outras cuestións que nada teñen que ver coa traxedia. Síntoo por Patricia e por todos os que pasaron unhas festas durísimas, buscando na memoria o alivio dun aceno suave, dun sorriso ou dun bico do ser arrebatado. Sei que esta dor é íntima e exclusiva, pero, cando se trata de seres inocentes, o fracaso é de todos e debemos compartir ese sufrimento ata que o número de vítimas se reduza a cero.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
34 votos
Comentarios

Compartir a dor