Os Magos pasaban tamén pola catequese, pero repartían os regalos segundo o carné de asistencias e nós non tiñamos moitas
As primeiras experiencias de modernidade que lembro na miña infancia pontevedresa foron: a aparición do primeiro televisor no escaparate de electrodomésticos Askar, na rúa Michelena, para pasmo e abraio de todos os transeúntes, principalmente os nenos que saiamos do instituto, e os Reis Magos, que nunha noite como a de onte viñeron nada menos que en vespa. Primeiro os Magos, se cadra contra finais da década dos anos 50, e despois a televisión. Non é a primeira vez que conto esta historia, que teima en volver á memoria todos os anos por estas datas. Cando o lector lea esta marea, se ten nenos pequenos (fillos, netos ou sobriños), de seguro que o rebumbio doméstico será total. Benzón para todos eles.
O noso compañeiro de columna, Fernando Ónega, pedíalle onte aos Reis Magos cordura para a sociedade española, moi especialmente para a clase política, que ten a responsabilidade de pintar e seguramente pactar o futuro. Utilizo a palabra «clase» sen ningunha retranca nesta ocasión. Cordura en galego ben pode ser sentidiño, sentido común, que como lembra o clásico case sempre é o menos común dos sentidos. Eu ía escribir «ilusión». Pero a palabra «ilusión» ten un significado e mesmo unha raíz etimolóxica que a relaciona con «engano», «espellismo», algo que cega e confunde. Prefiro esperanza, ademais do sentidiño que nos propón Ónega. Esperanza afortalada no sentidiño e alimentada con proxectos, razóns, ideas, iniciativas, para que non fique no baleiro coma un motor cego, ou coma unha paxariña coas ás quebradas. «O día que perdemos a esperanza - din os vellos- empezamos a morrer». Outros din: «O día que perdemos a ilusión». Pero xa dixen que a ilusión é unha palabra que engana.
Na memoria da infancia, as mañás de Reis eran sempre luminosas. Non as recordo doutra maneira. O meu amigo Linito armaba o forte de indios e vaqueiros, Pablo subía coa bicicleta á praza da Ferrería, e nós, o meu irmán e mais eu, iamos ao catecismo de San Bartolomeu a ver que nos deixaran. Os Magos pasaban tamén pola catequese, pero repartían os regalos segundo o carné de asistencias e nós, por razóns que non son agora do caso, non tiñamos moitas: quedabamos para o final de todo. Cando chegabamos á mesa dos regalos, que a parroquia instalaba na sancristía, xa pouco había onde escoller. Unicamente libros. E para casa volvíamos con libros, porque non quedaba outra cousa repito: historias abreviadas da Illa do tesouro, A volta ao mundo en 80 días, A frecha rota, As viaxes de Gulliver e, sobre todo, unha Iliada e unha Odisea para nenos magnificamente ilustrada, cunhas deusas e unhas raíñas estupendas que nos acompañaron todo o inverno. Supoño que alí empezou a nosa afección á lectura. A televisión trouxo as películas de Rin-Tin-Tin. E os Magos marcharon á mesma velocidade con que viñeron.