Mañá (luminosa) de Reis


Os Magos pasaban tamén pola catequese, pero repartían os regalos segundo o carné de asistencias e nós non tiñamos moitas

As primeiras experiencias de modernidade que lembro na miña infancia pontevedresa foron: a aparición do primeiro televisor no escaparate de electrodomésticos Askar, na rúa Michelena, para pasmo e abraio de todos os transeúntes, principalmente os nenos que saiamos do instituto, e os Reis Magos, que nunha noite como a de onte viñeron nada menos que en vespa. Primeiro os Magos, se cadra contra finais da década dos anos 50, e despois a televisión. Non é a primeira vez que conto esta historia, que teima en volver á memoria todos os anos por estas datas. Cando o lector lea esta marea, se ten nenos pequenos (fillos, netos ou sobriños), de seguro que o rebumbio doméstico será total. Benzón para todos eles.

O noso compañeiro de columna, Fernando Ónega, pedíalle onte aos Reis Magos cordura para a sociedade española, moi especialmente para a clase política, que ten a responsabilidade de pintar e seguramente pactar o futuro. Utilizo a palabra «clase» sen ningunha retranca nesta ocasión. Cordura en galego ben pode ser sentidiño, sentido común, que como lembra o clásico case sempre é o menos común dos sentidos. Eu ía escribir «ilusión». Pero a palabra «ilusión» ten un significado e mesmo unha raíz etimolóxica que a relaciona con «engano», «espellismo», algo que cega e confunde. Prefiro esperanza, ademais do sentidiño que nos propón Ónega. Esperanza afortalada no sentidiño e alimentada con proxectos, razóns, ideas, iniciativas, para que non fique no baleiro coma un motor cego, ou coma unha paxariña coas ás quebradas. «O día que perdemos a esperanza - din os vellos- empezamos a morrer». Outros din: «O día que perdemos a ilusión». Pero xa dixen que a ilusión é unha palabra que engana.

Na memoria da infancia, as mañás de Reis eran sempre luminosas. Non as recordo doutra maneira. O meu amigo Linito armaba o forte de indios e vaqueiros, Pablo subía coa bicicleta á praza da Ferrería, e nós, o meu irmán e mais eu, iamos ao catecismo de San Bartolomeu a ver que nos deixaran. Os Magos pasaban tamén pola catequese, pero repartían os regalos segundo o carné de asistencias e nós, por razóns que non son agora do caso, non tiñamos moitas: quedabamos para o final de todo. Cando chegabamos á mesa dos regalos, que a parroquia instalaba na sancristía, xa pouco había onde escoller. Unicamente libros. E para casa volvíamos con libros, porque non quedaba outra cousa repito: historias abreviadas da Illa do tesouro, A volta ao mundo en 80 días, A frecha rota, As viaxes de Gulliver e, sobre todo, unha Iliada e unha Odisea para nenos magnificamente ilustrada, cunhas deusas e unhas raíñas estupendas que nos acompañaron todo o inverno. Supoño que alí empezou a nosa afección á lectura. A televisión trouxo as películas de Rin-Tin-Tin. E os Magos marcharon á mesma velocidade con que viñeron.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
8 votos
Comentarios

Mañá (luminosa) de Reis