«Causa abraio que, despois da defunción dos fascismos europeos, sigan tendo vixencia esas ideas entre políticos que se presentan como demócratas»
Semella non preocupar moito non só a vulgaridade da política española, senón a imaxe que transmite tan esquemática como sen matices, tan adusta como alporizada, tan cuarteleira como espiritualmente pequena, cando non contraria aos intereses e necesidades máis urxentes da sociedade. Sería ben doado demostrar que, entre as causas máis manifestas, está unha que temos por principal: non tivemos Ilustración, se ben si tivemos ilustrados, e no seu lugar tivemos o máis oposto que cabe imaxinar, que foi a cultura inquisitorial. Mentres Europa descubría as luces da razón, aquí ensumiámonos nas sinistras tebras da Inquisición ata l834. A República tratou de virar o rumbo e teríao conseguido de non ter ocorrido o que todos sabemos, obrigándonos a recuar de novo na historia.
Nun ermo cultural de tales dimensións, non deixan de ter explicación figuras que se sentían incompatibles -e que o eran- coa República: Calvo Sotelo, José Antonio Primo de Rivera e os demais fascistas cos que se fusionou, exemplos de simplificación, de intolerancia, de visión sectaria do país, de negación da súa realidade total e de violencia. Causa abraio que, despois da defunción dos fascismos europeos, sigan tendo vixencia esas ideas entre políticos que se presentan como demócratas pero que non ocultan que prefiren a man dura ao diálogo, a imposición ao pacto e pechar portas no canto de abrilas. Ou sexa, a mentalidade cuarteleira. E iso non é o peor. Porque se ben non son maioría, si que son moitos máis dos que a saúde do país aconsella. Que uns políticos sexan retrógrados non debe alarmarnos; pero si que nos debe preocupar que poida calar en boa parte da sociedade esa visión violenta, simplificadora e autoritaria. Pero disto, tan grave, nin se fala.