Resistencia


Aí fóra hai unha morea de xente que estuda Galicia porque sabe algo que nós só intuímos: teñen que preservar o interese por algo que xa non interesa ás galegas e aos galegos. Resulta tranquilizador saber que hai por aí quen se preocupa por que as miñas novelas se lean, por aprender unha lingua que lles custa usar ás miñas fillas, e por coñecer as entredeas dunha idiosincrasia capaz de reivindicar como propia unha meiga riba dunha vasoira e incapaz de deixar de queimar o monte que criou os seus antergos.

Digo isto porque veño de participar nun simposio en Varsovia no que se decidiu que a representación puramente literaria sería galega. Investigadores de todas partes, pero sobre todo de Polonia, falaban de nós desde unha rigorosidade case soviética que nos fixo sentir alguén. Unha bota a vida na casa xustificando que escribe en galego, e ten que chegar a Varsovia para, ao carón do Vístula e ollando o lugar onde os rusos se detiveron para observar como os nazis destruían a cidade, falar cunha estraña liberdade, case coma se non escribise nunha lingua en perigo de extinción. Se cadra é ese estraño exilio académico o que lle queda a esta cultura. Se cadra, é fóra onde podemos explicar as nosas rarezas suicidas.

Vin nalgures unha estatua de Charles De Gaulle como agradecemento á Resistencia francesa. Non lles gusta comparar barbaries, pero quizais en Varsovia, onde o pasado é só un decorado copiado dun cadro de Canaletto e unhas pedras no chan que indican onde estaba o gueto, o dos nazis parece peor có de Stalin. Por iso penso nas investigadoras polacas que traballan sobre a novela galega coma as nosas De Gaulle, que tamén merecerían un monumento, alí chantado no medio da Cidade da Cultura.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
11 votos
Comentarios

Resistencia