Cuquito


Como en España xa manda e ordena un novo presidente, cómpre recordar o que lle sucedeu á tía Emilia cando foi a Fuerteventura en Semana Santa: para que o tempo non o difumine, simplemente. En Fuerteventura vive a prima Coro, profesora de lingua inglesa nun instituto da illa. Á tía custoulle adaptarse aos costumes canarios, pero foi colléndolle gusto á paisaxe, comidas, hábitos consuetudinarios da xente. Faltáballe a misa. Ao principio non se atrevía a ir á igrexa, fundamentalmente porque os canarios falan como falan, medio andaluz e medio hispanoamericano, e a tía Emilia tiña medo de non entender ao cura á perfección. «E á misa hai que ir entendendo, e se non se entende non se vai», di a tía Emilia con autoridade. Pasaron os días e fixo amizades. Non só acudía aos oficios relixiosos, senón que intimou co párroco e ata foi quen de axudalo nas catequeses. Así presenciou unha situación digna deste país das marabillas. A saber: o cura estaba facéndolles preguntas aos cativos. Todos contestaban con celeridade. Todos menos un, Cuco, algo retraído, que non abrira a boca en toda a mañá. Era momento de espertalo. O cura falou, histrionicamente: «Todo va hacia el abismo. Nos quemamos en los infiernos. Y yo pregunto, ¿quién puede salvar el mundo sin tener una varita mágica en la mano?, dímelo tú, Cuquito». O neno permaneceu meditabundo. A timidez non lle permitía abrir a boca. A tía Emilia apupouno para que contestase. O párroco, mirando a Cuco, insistiu: «¿Quién puede salvar el mundo sin una varita mágica?». Finalmente o neno, vencendo o retraemento, berrou: «¡Mariano Rajoy!». A tribulación que sufrirá cando saiba que cambiamos de Goberno será insoportable. Pobre Cuquito.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
22 votos
Comentarios

Cuquito