Ingrid


Era unha muller portentosa. Ilustrada, vertical, un cabelo onde os paxaros da felicidade aniñaban coa primavera: plena de luz. Quedei colgado dos seus ollos azuis unha tarde de principios de xuño, tras a miña chegada ao traballo estival, Benidorm arriba. Polo día eu repartía propaganda da discoteca onde poñía discos nocturnos, cargados de funky e Donna Summer, tan ondulada. Foi o destino quen me cruzou con Ingrid, sueca superior. Eu fumaba Winston de contrabando. Ela tamén. Pediume lume. Creo que me puxen a tremer, porque un picadiscos de Verín non podía nin sequera imaxinar que unha muller como aquela se achegase a el. Caeume o paquete ao chan. Ela riu. Debeu ver na miña inxenuidade un motivo de confianza. Fixémonos amigos. Todos a perseguían. Os donos das discotecas ofrecíanlle pingües honorarios só por que sentase na barra a tomar copas gratis. Ela negábase. «Yo no soy un mueble, Carlitos», dicíame. Nunca souben de qué vivía. Sol, verbena, risas. Cando entraba na cabina da discoteca comigo e bailaba, eu sentíame o rei do mundo (vinte anos máis tarde chegou DiCaprio a dicir o mesmo no Titanic). Contábame as súas coitas cos varóns profesionais do cortexo, italianos principalmente, melosísimos. Un deles, Antonello, tiña fama de ser o don Xoán oficial da praia de Levante. Descapotable, pelo con brillantina, pel bronceada. Encaprichouse con Ingrid. Ela deixouse ir, astutamente, porque non soportaba a eses machos tan abundantes en Benidorm. Principessa, dicíalle Antonello, «te invito a una cena romántica, música suave, el rumor de la brisa del mar, una botella de vino... qué te parece, cariño». Ingrid contestoulle: «Muy poco vino, Antonello». E marchou. Unha muller portentosa.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
23 votos
Comentarios

Ingrid