Beixamáns


A verdade é que é un costume ben absurdo: colocas unha persoa nun sitio e outras vanlle pasando por diante para saudala, e ese saúdo consiste en facer reverencias ou achegar os labios ás súas mans. Tamén hai outra modalidade, que é colocar unha morea de persoas que agardan nunha ringleira, e outra vai pasando por diante delas mentres lle fan as consabidas reverencias. Hai quen di que é unha forma de respecto á autoridade. Tamén hai quen o considera a rémora dun pasado de vasalaxes. Quizais ambas as dúas cousas sexan certas. Pero a min o beixamáns paréceme unha cursilada pasada de moda, bastante machista, por certo. E atrévome a profetizar que, desde agora, será cuestionado moitas veces. Diso, a verdade, alédome bastante. Mais o xesto de Ada Colau de non acudir ao beixamáns con El-Rei Filipe VI na inauguración do Mobile World Congress significa moito máis cá súa inicial protesta contra a actitude do soberano tralas cargas policiais do 1 de outubro. Cando Colau di que non «rende preitesía» a quen lle contestou que está para «velar pola Constitución», en realidade está a confrontar dúas maneiras de entender as institucións: ela séntese coa lexitimidade que lle dá ter sido elixida democraticamente para confrontarse a quen se atribúe unha responsabilidade que non está lexitimada por voto ningún. A mensaxe de Colau é que en democracia non caben institucións non referendadas polas urnas. Ou dito doutro xeito: é a Coroa quen debera bicar a man das persoas que foron elixidas polo pobo, pois este deixou de ser súbdito ao aprender o poder do voto. Por iso a esta España democrática comeza a parecerlle unha absurdeza extemporánea esa horterada do beixamáns nun congreso ultratecnolóxico.

A min a tradición do beixamáns paréceme unha «cursilada» pasada de moda, bastante machista, por certo.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
26 votos
Comentarios

Beixamáns