O noso Julito é admirable. E dende que deixou bigote, máis. Os da cuadrilla pensamos que só sería un asunto carnavalesco, pero o Julio aínda non se afeitou. Miras cara a el e ves a Clark Gable. Un donjuán. Todo galanura. Ata o Mariló dixo que se perseverase na farándula podería chegar a actor sublime. No día da Candeloria, cando se xuntan os electricistas da provincia de Ourense (comida á que eu asisto dende hai anos), o Julio causou sensación. Tanta, que ata lle pediron o enderezo por se precisaban algún representante con liñaxe e etiqueta. O Julito dixo que estaba ocupado. E marchou. O fillo do Mariló, o noso Fran, que nos fai o favor de conducir o coche o día da Candeloria, acendeu o motor e tirou cara a Verín. Julio falounos no camiño de motos e motos. Sempre acariñando o seu bigote magnífico. O Fran, que aínda non cumpriu trinta, preguntoulle se con bigote se ligaba máis. Contestou: «Evidentemente, compañeiro, dende que levo mostacho noto unha fama rotunda». O Fran, que tiña ganas de esmorga, tiroulle da lingua. E o Julito estendeuse con argumentos sabios. Chegou á conclusión de que o éxito nas relacións amatorias reside nos primeiros pasos. Se un se equivoca corre o risco de fracasar por sempre. Por tal motivo é necesario actuar con precisión. Fran non entendía moi ben qué significaba «actuar con precisión». O Julio explicoulle o que fixo cando vivía en Cataluña e os campións do mundo de motociclismo precisaban os seus servizos de mecánico excepcional. Díxolle á máis guapa da discoteca: «¿Sabes cuánto pesa un oso polar?». «No», contestoulle ela. «Lo suficiente para romper el hielo. Me llamo Julio, ¿y tú?». Un donjuán. Agora, co bigote, parécese a Clark Gable.