Inmortais


Como persoa dedicada á literatura, e por tanto dona dun bo ego, quedei enganchada do entusiasmo do científico José Luís Cordeiro cando dixo que a morte é só un problema técnico e transmitiu en palabras a súa paixón polo momento fermoso que, segundo el, experimentamos quen estamos vivas neste intre: a convivencia da última xeración mortal coa primeira inmortal. Non é un argumento de Asimov, senón a ilusión dun científico que confía na razón para controlar a vida. E eu, que son toda cerebro mesmo para as máis básicas emocións, fascineime con esa idea, colocándome como representante da primeira xeración de mulleres inmortais.

A non ser que me maten.

É o que ten ser muller. Xa gozábamos da dignidade que dá pertencer á metade biolóxica que ten máis esperanza de vida, pero nunca nos víramos neste fermoso soño de inmortalidade no que rematar a nosa revolución, mudar o mundo, escribir todas as palabras que non se escribiron ata agora con esta perspectiva de vida eterna.

A non ser que nos maten.

Porque Cordeiro non especificou se a inmortalidade ía ter distribución de xénero, cousa da que, visto como se fai todo (salarios, reparto de poder), case me aledo. Se non é para toda a humanidade, ás mulleres vai tocarnos a peor parte: eles inmortais, e nós, segundo. Ningunha terá garantida a vida eterna mentres a ciencia non dea coa cura para a vontade masculina de matar mulleres.

En realidade, non pedimos tanto como ofrece ese soño do doutor Cordeiro que ben sabemos polo conto da morte no saco que, no fondo, chega o momento no que agradecemos o final. Non fai falla curar a morte, só que nos dea tempo de ser felices. E que ás mulleres non nos maten por iso.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
24 votos
Comentarios

Inmortais