Grazas, Mar. Moitísimas grazas. Non sei quen es nin se che chegará este agradecemento que che fago. Pero teño unha débeda inmensa contigo. Eu e moitos galegos. Vostedes non saben quen é Mar? Mar Fernández? Cóntollo eu, que non teño o pracer de coñecela. Mar é unha muller andaluza, que viviu en Galicia case dous anos de maneira intermitente e agora leva outro ano pola nosa terra. Amais diso, sei que usa a rede social Twitter, e nela contou a súa experiencia como andaluza co galego.
Resúmollo: Hai un ano que obtivo o Celga 4. Xa? Pois si. Ou sexa... non é imposible comprender á perfección o noso idioma... Pero o máis importante é a cantidade de veces que atopou problemas para ser atendida en castelán: 0. Incontables casos foron no caso de galego. Cantidade de veces que as súas visitas non-galegas tiveron problemas para entender galego: 0. De novo foron innumerables as que oíu aos galegos dicir que non entenden a lingua nai. Veces que lle esixiron falar galego: nulo tamén. E castelán? Incontables, comezando polas normas do seu traballo.
E con todo isto, Mar pasa os días xustificando por que fala galego, sentindo mágoa porque os fillos dos seus amigos perden o idioma propio e a identidade.
Grazas, Mar. Porque ti non es galega, e sempre se valora máis o que din os de «fóra da casa» (é un falar, porque eu síntote familia). Agradézocho porque co teu testemuño fas máis veraz o meu, que vén dicir practicamente o mesmo. Pero como son de aquí... non conta. Agora, quen sabe, igual me cren.