Os Orzamentos chegan ao Parlamento en plena resaca da vaga de lumes, que nos deixa un balanzo desolador en termos humanos, ambientais, económicos e culturais. Pero nada disto aparece nas contas do 2018. Ignoran o 15-O, ese domingo negro no que o país entrou nunha situación de emerxencia nacional. Nin un euro para empezar a borrar a paisaxe de guerra que deixou o lume, para iniciar a recuperación ambiental, económica e social. Estas contas recortan as partidas en prevención de incendios e actuacións para dinamizar o rural, conxelan a colaboración cos concellos para manter limpo o monte e diminúen os recursos para protección civil de emerxencias.
Un disparate que por si mesmo xustificaría a retirada destes presupostos, retrato dun Goberno que nega que fallaron medios e previsión, que pretende ocultar a descoordinación e a incompetencia detrás dun relato falseado sobre as causas dos incendios, unhas contas públicas que retratan a un Feijoo empeñado en manter unha política forestal pirómana, en lugar de dar un cambio de rumbo para ordenar o territorio e frear o abandono do rural.
Urxe unha inversión pública para garantir as franxas de protección contra o lume en vivendas e infraestruturas, pero nin un euro consignado para esta fin. É clave rematar coa precariedade e a fragmentación dos servizos de extinción, porque só así evitaremos que a traxedia se repita, pero nin un euro consignado. Os orzamentos de Feijoo deixan sen alento a todas as persoas que pensamos que Galiza pode dar moito máis de si. Precisamos un proxecto social e modernizador da nación, un proxecto integrador que aposte por investir en saúde, en benestar, en educación pública, en lingua e cultura, en situar como prioridade combater a violencia machista destinando a esta loita o 1 % dos recursos galegos. Son uns Orzamentos de rutina, que deixan ao descuberto a un Goberno incapaz de recoñecer erros e afrontar outros desafíos, como poñer couto á precariedade e á emigración xuvenil.