A soidade

Cristina Pato
Cristina Pato A ARTE DA INQUEDANZA

OPINIÓN

29 sep 2017 . Actualizado a las 05:00 h.

Éalta e esvelta, co pelo cano e os ollos claros. Elegante muller tivo que ter sido. Ás veces vestida, ás veces semiespida, sae todas as noites a coller cabichas na rúa, cabichas que mete no peto, e que logo, durante o día, fuma coma se foran cigarros dos caros sentada na escaleira do portal, mirando á nada, cos ollos desencaixados, e cos labios de cor carmín. Hai días que che pide comida, outros días simplemente lume, e case todos os meses ten algún accidente doméstico que fai que o edificio se encha de policías e bombeiros.

A miña veciña do segundo probablemente ande ao redor dos setenta anos. Ten un algo atemporal, incriblemente fermoso; pero vela a diario e imaxinar a súa vida pasada sempre me produce un arrepío existencial: soa, nunha grande cidade, abandonada polos servizos sociais, e sen ninguén que mire por ela.

Nova York é unha cidade que odias e adoras a partes iguais. Tan cruel como xenerosa, recórdache a diario que non es nada; e aínda que a soidade está presente en todos os recunchos de Manhattan, alí todos somos formigas traballando para construír un futuro con significado. E entón chegas a vella, e todo ese traballo deriva nesa soidade infinita...