¡Moi bo!


meu primo Gerardo parece feliz estes días. Dende que Paulinho meteu o gol da vitoria en Xetafe e repetiu contra o Eibar, anda contento polas rúas de Verín: sacando peito. Ninguén daba un peso polo brasileiro cando o fichou o F. C. Barcelona. Todos os medios barcelonistas, aseguraban que o brasileiro era un mediocre polo que non se podían pagar corenta millóns. Un «abuelo», insistían. Todos menos o meu primo. Dende que soubo que o Barça fichara ao Paulinho, o Gerardo non deixaba de dicirme: «Moi bo, neno, moi bo». Eu botaba uns sorrisos porque, en verdade, o brasileiro non me parecía un xogador á altura do meu equipo. Cambiei de criterio. Un tanque, pura dinamita: Paulinho. Son pauliñista. E non mudo de opinión. O meu primo Gerardo, en realidade, sempre pensa que todo o que ficha o Barça é inmellorable. Dende Romerito, que veu para xogar un partido contra o Madrid, ata a algunha fichaxe que nin deixaron baixar do avión no Prat. Para o Gerardo todos son «moi bos». Opina exactamente o contrario cos que vai fichando o eterno rival merengue. E sen coñecelos. Sucedeu a principios de agosto, cando os medios de comunicación estaban a falar de que o Madrid seguía a pista dun dianteiro magnífico, e moi novo, do Borussia Dortmund. Chamábase Ousame Dembelé. Gerardo de seguida dixo que non servía para nada. Aos da cuadrilla parecíanos un talento que podería substituír con garantías a Neymar («¡traidor, Figo!», grita o meu primo cando o ve coa camiseta do PSG). Gerardo non deixaba de repetir: «Un paquete». A finais de agosto soubemos que o Barcelona adquirira o futbolista francés, agora lesionado. Fichamos a Dembelé, díxenlle ao meu primo. Contestou, con entusiasmo: «Moi bo, neno, moi bo».

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
28 votos
Comentarios

¡Moi bo!