Piñeiro e Casares en Castropol


Catedrático de Edafoloxía da Universidade de Santiago

Coñecín a Carlos Casares na Compostela do 67. Coincidiamos na morea de tertulias que frecuentabamos (Bodegón, Galo de Ouro, Gaiola…) nas que, ao falar do divino e do humano, imaxinabamos resolver os grandes problemas do mundo. Tamén participamos no proxecto de resucitar a antiga revista de pensamento cristián Logos que, como tantas outras ilusións daqueles tempos, ficaría axiña no caixón do esquecemento. Houbo despois pequenos encontros, que de novo volveron a ser frecuentes a partir do 83, cando se creou o Consello da Cultura Galega con Ramón Piñeiro como presidente. 

Pero serían unhas inesquecibles tardes do mes de agosto do 1990 en Castropol , hai agora 27 anos, xunto coa miña muller Maricha, as que ficarían gravadas a lume coa lembranza destes dous grandes homes. A elas van dedicadas estas liñas.

Don Ramón había tempo que pasaba parte dos veráns en Castropol, na casa de Fermín Penzol, costume que despois da morte deste continuaría a súa viúva Blanca Jiménez. Aquel mes de agosto sería xa o derradeiro, porque chegou ao seu tradicional descanso estival ferido dun xeito irremisible pola doenza da que morrería días despois. A Castropol acudimos, como tantos outros agostos, a saudalo, e alí tamén chegou Carlos Casares desde o seu retiro de Nigrán. Piñeiro a penas falaba e precisaba dun descanso case continuo polo que no andar de abaixo, coa paisaxe da Liñeira como calada testemuña daquela despedida do vello amigo e mestre, tivemos tempo abondo para falar de seguido.

Foron varias tardes, non me lembro cantas, pero si que o tempo pasaba lento e denso, polo peso daquel definitivo adeus (o prognóstico era totalmente pesimista) pero tamén envoltos pola maxia daquel contador de historias, único e irrepetíbel, que era Carlos Casares. O tema principal das nosas conversas era, como non podía ser doutra maneira, a persoa e a obra de don Ramón. Entre outras cousas, doíanos excesivamente a inxustiza que se estaba a cometer coas reiteradas críticas ao seu comportamento político, de antes e de agora. Mesmo con todo o que tivera relación, directa ou indirecta, coa súa persoa, como era o caso do Consello da Cultura Galega, sometido ao xuízo implacable de determinados grupos que non entendían o sentido e a transcendencia que co tempo chegaría a ter esta institución.

Pero con Carlos Casares era inevitable que as situacións máis dramáticas non derivasen nun ensarillado de historias (unhas tiraban das outras) ben adobiadas coa graza, imaxinación e retranca que o caracterizaba. Coñecía as debilidades dos grandes nomes da cultura e da política, que trataba con agudeza e agarimo; os disparates da morea de iluminados que transitaban polo noso chan e mil historias máis. Algunhas xa escoitadas, pero que agora aparecían anovadas e frescas como se fora a primeira vez que as relataba. Carlos era incapaz de repetirse a si mesmo.

Días despois daquelas tardes tranquilas e tristes de Castropol, vímonos en Santiago na rúa Xelmírez 11, xunto a moitos amigos e achegados de don Ramón. Era o 27 de agosto e a mesa camilla ficaba xa definitivamente baleira.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
5 votos
Comentarios

Piñeiro e Casares en Castropol