Piñeiro e Casares en Castropol

Francisco Díaz-Fierros DE COTÍO

OPINIÓN

30 ago 2017 . Actualizado a las 05:00 h.

Coñecín a Carlos Casares na Compostela do 67. Coincidiamos na morea de tertulias que frecuentabamos (Bodegón, Galo de Ouro, Gaiola…) nas que, ao falar do divino e do humano, imaxinabamos resolver os grandes problemas do mundo. Tamén participamos no proxecto de resucitar a antiga revista de pensamento cristián Logos que, como tantas outras ilusións daqueles tempos, ficaría axiña no caixón do esquecemento. Houbo despois pequenos encontros, que de novo volveron a ser frecuentes a partir do 83, cando se creou o Consello da Cultura Galega con Ramón Piñeiro como presidente. 

Pero serían unhas inesquecibles tardes do mes de agosto do 1990 en Castropol , hai agora 27 anos, xunto coa miña muller Maricha, as que ficarían gravadas a lume coa lembranza destes dous grandes homes. A elas van dedicadas estas liñas.

Don Ramón había tempo que pasaba parte dos veráns en Castropol, na casa de Fermín Penzol, costume que despois da morte deste continuaría a súa viúva Blanca Jiménez. Aquel mes de agosto sería xa o derradeiro, porque chegou ao seu tradicional descanso estival ferido dun xeito irremisible pola doenza da que morrería días despois. A Castropol acudimos, como tantos outros agostos, a saudalo, e alí tamén chegou Carlos Casares desde o seu retiro de Nigrán. Piñeiro a penas falaba e precisaba dun descanso case continuo polo que no andar de abaixo, coa paisaxe da Liñeira como calada testemuña daquela despedida do vello amigo e mestre, tivemos tempo abondo para falar de seguido.