Odio en Barcelona


O odio está nas ideas e nas condicións de vida. Vimos moito odio en Barcelona, contra Barcelona como cidade aberta e universal. Dixo hai tempo Agnes Heller: as ideas poden ter máis perigo que as armas porque as armas chegan detrás das ideas perigosas para impoñelas. Odio ao diferente, ao descoñecido. Hai condicións de vida que promoven o odio. O dos marxinados brancos en Norteamérica -a white trash- entre os que medra o supremacismo racial, convencidos de que a súa situación só mellorará marxinando aos que non consideran brancos. O odio dunha parte dos alemáns que conviñeron nos anos trinta que os responsables do desemprego, a crise económica e mesmo da derrota na guerra foran os xudeus que os nazis sinalaban como responsables. A supremacía branca construíuse coa conquista e coa escravitude. Os nazis eran ateos, pero a cultura relixiosa europea conviña dende o medievo que os xudeus podían ser culpables do que fose. Ao cabo foran quen mataran a Cristo. 

A historia constrúese no presente sobre fermentos coñecidos. Mudan as accións e as formas, as condicións xeoestratéxicas e tecnolóxicas, pero os fermentos están aí. Vellas ideas relixiosas exclusivistas, antigos prexuízos raciais supremacistas, a promesa de paraísos eternos que non se poden atopar en vida na Terra. Nada novo. A desorde global acrecentando vellos problemas non resoltos dende os tempos dos imperios ou dende a última posguerra mundial. Estamos nun tempo de intolerancia crecente e segmentada en formas diferentes. De odio provocado a conciencia, acumulado na ausencia de benestar e fertilizado pola renuncia á esperanza no futuro.

Non hai choque de civilizacións nin moito menos de relixións. O que provocou a matanza de Barcelona como todas as demais destes anos no mundo enteiro é o conflito entre a liberdade, a pluralidade, a tolerancia, o dereito á diferenza, o respecto á diversidade e os seus antónimos. Os rapaces fanatizados en Cataluña, que foron alí á escola e xogaron alí ao fútbol, querían impoñerlle as súas ideas aos demais pola forza. O asasinato e matanza ate o exterminio é o seu método de guerra e incluía o suicidio. Non estaban desesperados, senón asombrosamente esperanzados. Tanto que estaban dispostos a morrer matando. Hai quen poida entendelo dende a razón común? Non. Por iso compre pensalo.

A intolerancia aliméntase en espiral na acción-reacción. Vímolo na mesma semana en Cataluña e en Virxinia. Pero o que está detrás do uso da intolerancia como arma até chegar ao asasinato é a loita polo poder. Vímolo tamén. A matanza perpetrada, que aínda puido ser moito máis mortífera, tiña obxectivos moi precisos. Nos interpretámolo como vulnerabilidade e como ameaza á nosa forma de vida, pero compre saber que buscaban. Probablemente buscan demostrar poder e conseguir máis poder a prol do Estado Islámico e a súa estratexia promovendo a islamofobia. Pensamento simple, accións simples, resultados eficientes. O titular de algúns xornais europeos o 2 de setembro de 1939 foi: «Polonia ataca a Alemaña». Compre non fiarse, nin precipitarse. Non errar de novo.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
22 votos
Comentarios

Odio en Barcelona