No 1982, no Mundial, os da cuadrilla foron verme a Benidorm. Eu traballaba os veráns nas discotecas e a miña vida, para qué negalo, era desordenada en exceso: daquela bebíamos de todo. Chegaron de sorpresa e viron como o meu piso, que sempre lles contei tiña cen metros cadrados, en realidade non pasaba dos trinta. Chegaron no Simca 1500 do Mariló. O primeiro que vin foi ao Bernardo, que daquela estreaba unhas lentillas, e case non o coñecín. Era un dandi. E segue séndoo. O máis agraciado e o que viste mellor, sempre á moda. A moda eran os pantalóns acampanados, as camisas a peito descuberto, colares no pescozo e unha carteira que se ataba nos cadrís: la riñonera. Alí gardánbase o paquete de tabaco, o portamoedas e outros útiles. Abraceinos un por un e fomos á casa. O Agustín, que non sabe calar, botouse a rir: «Poeta, vaia choza, e nós que pensabamos que vivías en Benidorm como un marajá». Era o que había. O oficio de pinchadiscos pagábase ben, pero a costa é lugar de vicio e dispendio. «É moi dura a vida do playboy», dixo Juan Ramón. Ceamos unhas hamburguesas espantosas. Marchei a traballar. Eles, de festa. Deilles unhas chaves e regresaron á casa antes ca min porque sufriron un percance: roubaron a riñonera do Bernardo e cambiaron o humor da cuadrilla. En Verín non pasaban estas cousas. O Bernardo non sabía onde deixar as súas lentillas porque na riñorera levaba o tubo con líquido onde as depositaba para durmir. O Mariló deulle un vaso para que as metese alí: «Con auga e xinebra, Bernardo, que o alcohol conserva todo». Eu, como cada madrugada, cheguei con sede. Ao mediodía, cando me levantei, o Bernardo preguntou: «¿Neno, viches a miñas lentillas?». Daquela bebíamos de todo.