La riñonera


No 1982, no Mundial, os da cuadrilla foron verme a Benidorm. Eu traballaba os veráns nas discotecas e a miña vida, para qué negalo, era desordenada en exceso: daquela bebíamos de todo. Chegaron de sorpresa e viron como o meu piso, que sempre lles contei tiña cen metros cadrados, en realidade non pasaba dos trinta. Chegaron no Simca 1500 do Mariló. O primeiro que vin foi ao Bernardo, que daquela estreaba unhas lentillas, e case non o coñecín. Era un dandi. E segue séndoo. O máis agraciado e o que viste mellor, sempre á moda. A moda eran os pantalóns acampanados, as camisas a peito descuberto, colares no pescozo e unha carteira que se ataba nos cadrís: la riñonera. Alí gardánbase o paquete de tabaco, o portamoedas e outros útiles. Abraceinos un por un e fomos á casa. O Agustín, que non sabe calar, botouse a rir: «Poeta, vaia choza, e nós que pensabamos que vivías en Benidorm como un marajá». Era o que había. O oficio de pinchadiscos pagábase ben, pero a costa é lugar de vicio e dispendio. «É moi dura a vida do playboy», dixo Juan Ramón. Ceamos unhas hamburguesas espantosas. Marchei a traballar. Eles, de festa. Deilles unhas chaves e regresaron á casa antes ca min porque sufriron un percance: roubaron a riñonera do Bernardo e cambiaron o humor da cuadrilla. En Verín non pasaban estas cousas. O Bernardo non sabía onde deixar as súas lentillas porque na riñorera levaba o tubo con líquido onde as depositaba para durmir. O Mariló deulle un vaso para que as metese alí: «Con auga e xinebra, Bernardo, que o alcohol conserva todo». Eu, como cada madrugada, cheguei con sede. Ao mediodía, cando me levantei, o Bernardo preguntou: «¿Neno, viches a miñas lentillas?». Daquela bebíamos de todo.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
32 votos
Comentarios

La riñonera