Un oasis


Resulta fascinante escoitalos. Son unha peña de xubilados que acoden habitualmente ao hospital de Verín. Con eles aprendín máis neoloxismos (palabras novas) que en toda a miña carreira de escritor e, principalmente, souben que aos hospitais non sempre acudimos cando enfermamos: porque hai hospitais que son unha segunda residencia, un oasis. Os da peña sentan na sala de consultas e gastan as horas platicando. Por alí pasan centos de persoas. Os que teñen cita en medicina interna, oftalmoloxía, cirurxía, otorrinolaringoloxía [...], agardan o seu turno de entrada. Sempre imaxinei que eles, ao ser xubilados e non estar apremiados polo tempo, ían con moito adianto ás consultas: porque nunca vin a ningún deles abrir unha daquelas portas. Eu sempre entraba antes e marchaba. E alí seguían os da peña. Para min é grato escoitalos dende o día que un deles dixo que non sabía cal era o seu «grupo sanguinario» e outro contestou: «Todo positivo». Era unha lección de optimismo. A pesar dos seus moitos achaques, non hai quen lles roube o sorriso e os seus falares. Un tivo que someterse a unha operación cirúrxica porque lle fixeron un «escaño» e resultou que padecía unha «hernia fiscal». Outro sofre problemas graves coa súa «próspera». A outro dixéronlle que só podía tomar un vaso de viño á comida e pediu á súa filla que lle comprara un ben grande, «de litro, nena, que o médico non dixo como tiña que ser o vaso». E así. Coincidiu que un deles levaba tempo sen acudir á tertulia do centro de saúde, onde imos para curarnos. Cando regresou todos se alegraron e preguntaron: «Que che pasou, Manolo?». E Manolo, o de Nocedo, contestou: «Estiven enfermo e non puiden vir». Hai hospitais que son un oasis.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
27 votos

Un oasis