Ave, Celso


Cada vez que aparecía, aos da cuadrilla só nos quedaba pronunciar o irónico saúdo: «¡Ave, Celso!». Para min sempre foi moi especial. Vivía a vinte metros da miña casa. El na rúa Viriato, eu na Traviesa. Polas tardes ía á zapatería do Manolo da silla e alí, entre acordes de Bob Dylan e chocolate, decoraba as miñas tardes de lectura con Stevenson e Salgari nos dedos. «Neno, viva o rock and roll», dicíame o Celso cando eu era un adolescente e el pasaba os vinte e tantos. Levaba a melena polos cadrís: a miña avoa Aracel chamáballe «o león». Moito quería eu ao Celso. E aínda o quero, a pesar de que non nos vemos. El anda polo País Vasco. Casou maior e tivo un fillo, a súa alegría, cando apenas esperaba nada da vida. Foi un revolucionario, dos de verdade, e non destes que transitan por estes malos tempos de Complutense con coleta. Acordámonos moito del, o Juan Ramón especialmente. Lembra aquel carnaval coa prodixiosa Kodak de setenta e dúas fotografías. Setenta e dúas, unha barbaridade. Chegara de Alemaña e Juanillo pagara por ela vinte mil pesetas. Dixo que era unha boa compra: estabamos cansos de non ter recordos en papel fotográfico dos nosos entroidos. «Déixame ver», dixo o Celso. Para probala fotografou unha tea de araña e unhas Valverde del Camino. Fotos artísticas, sentenciou. Juan Ramón reprendeuno: a cámara era para o carnaval e cada foto custaba unha pasta. Porén, aquel carnaval pouco lle vimos o pelo ao Celso. Ligou cunha zamorana portentosa. Aínda así, encargouse de fotografar a cuadrilla no entroido. Ou iso parecía. Porque cando o Juan Ramón foi revelar o carrete, encontrou espléndidas imaxes: unhas botas vaqueiras, unha araña e setenta fotos dunha moza de Benavente. ¡Ave, Celso!

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
24 votos
Comentarios

Ave, Celso