Ramón


Ramón é o único da cuadrilla que naceu o mesmo ano ca min. Querémonos tanto que, de cando en vez, ata discutimos. Agora menos que antes, porque el vive na Gudiña. As nosas discusións sempre tiñan a mesma substancia: o fútbol. El, moi do Madrid. Eu, xa saben. Porén, as diferenzas son insignificantes se as comparamos con todo o que nos queremos. Son moitos anos de amizade. Cando eu estudaba na universidade, el xa era o barman máis elegante de Verín. E cando comprei o Peugeot 205, Ramón foi quen o estreou. A min nunca me gustou conducir e era Ramón quen me levaba de aquí para alá. Eu namorábame perdidamente, e Ramón consolábame cando me abandonaban. Eu metíame en problemas, e Ramón era o que resolvía os meus problemas. Un amigo dos de verdade. Recordo unha viaxe a Cambados. Aquel verán estiven eu namoradísimo dunha cambadesa fabulosa: intelixente e plena de tenrura. Noites enteiras de amor desesperado e ardente. Pero chegou setembro. E marchou. Eu escoitaba día e noite aquela do Dúo Dinámico: «El final del verano llegó y tu partirás». E veña a chorar. «O amor da miña vida, Ramón», dicíalle ao meu amigo cando el saía de traballar do Pub Mama Luna. Ata que saía o sol. «¿Que queres facer, neno?», preguntaba Ramón. «Teño que vela», contesteille. E, sen durmir, o Ramón colleu o Peugeot 205 e levoume a Cambados. Busqueina. Encontrámonos. E quedei vapuleado. «¿Que pasou, neno?». Non dei falado. Paramos na Cañiza. Non puiden nin comer o pertinente bocadillo de xamón. Ramón preocupouse e afirmou que tiña que contarlle o que me pasaba. Conteillo. Subimos no coche. A cambadesa, literalmente, dixérame: «Carlitos, yo te quiero como a un hermano». Ramón, ata que chegamos a Verín, non deixou de rir.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
24 votos

Ramón