Os rusos


O meu primo Gerardo non deixa de sorprenderme. É un seguidor entusiasta do baloncesto e a súa última obsesión foi a Final Four que se celebrou a pasada semana en Istambul. Levaba un mes anunciándome a importancia dos partidos para solventar a tempada. El é moi barcelonista e, perdidas todas as opcións do seu equipo, comezou a apostar polo único que podería facerlle sombra ao Real Madrid. Iso dicía el. Declarouse ruso dende o primeiro momento. Era do CSKA. A clave da final estaba en que os rusos conseguisen pasar a primeira eliminatoria. Durante semanas estivo enviándome mensaxes diversas, pero todas cunha substancia común: a importancia de Rusia na historia da humanidade. Chegáronme dende o seu himno ata interpretacións melodiosas dos coros diversos daquel país. Xestas históricas, a batalla de Leningrado ou unha gravación do Acorazado Potemkin. Todas concluían do mesmo xeito: «Neno, nós somos rusos. Punto». O caso é que el non puido ver a final. Eu estiven informándoo do resultado do partido decisivo segundo el: a semifinal entre o CSKA e Olympiakos. Alí milita Spanoulis, ao que o meu primo Gerardo chama de modo distinto: «Non teñen ñ, por iso o escriben así. En realidade chámase Españolis», afirma. Foi ganando o CSKA todo o partido. No último cuarto torcéronse as cousas. Acabaron ganando os gregos. Posteriormente o Real Madrid quedou tamén eliminado xogando contra un equipo turco. O meu primo quedou tranquilo. Eu, porén, revisei as mensaxes que me enviara. Encontrei unha que se me pasara por alto. Cando lle anunciei que perdera o CSKA, recibín contestación: «Neno, nós somos rusos. Punto. Pero tamén somos gregos. Punto e final». O meu primo non deixa de sorprenderme.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
25 votos

Os rusos