Galicia, 1977-2057


1977. Como eramos? A algúns pareceralle a prehistoria pero, para os que vivimos nese ano, foi onte. Nós, como individuos, estamos condenados a morrer, pero non o pobo galego. Se se reproduce, vivirá. E, de hoxe noutros corenta anos, como ha ser Galicia? Non o sabemos, pero hai indicios en certos eidos. Se non cambiamos de actitude, no 2057 nacerán menos de 10.000 meniños, a metade dos nacidos o ano pasado. Menos dun cuarto do 1977. Perderemos arredor dun millón de galegos, porque cada ano morrerán máis dos que nacerán. Todo canto estea a máis de 80 quilómetros da costa quedará a toxos, agás pequenos illotes cheos de vellos, e non haberá galegos cos que repoboar o noso depreciado interior. Como a natureza repele o baleiro, haberá quen pense en facilitar a chegada doutro millón de foráneos, que os avellentados galegos non poderán integrar. Isto non é distopía. Isto é pura mecánica.

Noutros ámbitos melloraremos. Os que sobrevivan farano nunha especie de reserva ambiental europea. Con menos presión humana medrará a fauna autóctona, os ríos estarán máis limpos, o ar máis san. Se cadra non sexa mal negocio para os poucos nenos galegos do 2057. Claro que eles van ter que soster axiña cos seus impostos a máis de dous vellos por cabeza. Pero se conseguimos que estean mellor formados, se cadra chegan ser tan produtivos e eficientes como os surcoreanos. Mellorar os resultados por cada euro investido en educación será determinante. No resto, case todo son brétemas e néboas. Somos españois, somos europeos, e todo canto aconteza en España e en Europa influirá en nós. Se España se converte nun Estado fallido, ou se implosiona Europa, todas as proxeccións mudarían, agás a demográfica, que é testana.

Mais unha cousa engadida podemos albiscar. É que os cambios de hoxe noutros corenta anos bulirán a maior velocidade que de 1977 ao 2017. A aceleración da historia tamén nos afecta aos que vivimos no finisterrae da civilización europea. Diso vaise falar no Museo do Pobo Galego, unha singular institución civil anterior ás institucións autonómicas, e que conserva o cerne do noso pobo, o Graal de Galicia. O noso pobo. De hoxe noutros corenta anos é o ciclo de foros que organiza este noso atípico museo que, preservando o pasado, olla cara o futuro. Querer ser museo do futuro é tamén ben singular. Alguén ten que facelo. Canda menos por san patriotismo, de pater, de petrucio. Soa pretérito, antigo. A mercadotecnia mercantil e política desaconsella falar do vello. Todo debe subliñar o novo e o cambio para vender máis. Que lle imos facer. A bioloxía vai por outro camiño, e sen bioloxía non pode haber cultura. Nada máis antigo có amor creador de nova vida, dun rapaz e unha rapaza que comezan a mirarse aos ollos no instituto. Aí renace todo, de novo, outra vez, a apocatástase, o eterno retorno vivificador. Que Galicia viva, e viva chea de vida, depende deses cativos e mozos que hoxe non saben disto. Se vindes ao Museo do Pobo, comprenderédelo.  

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
7 votos

Galicia, 1977-2057