O meu tío Gerardo, que foi enterrador de Verín, tiña tres prematuros dentes postizos. Eu pregunteille pola orixe da súa carencia dental pero nunca quixo responderme. Sempre cambiaba de asunto e acababa falando da curva terrible de San Lázaro, o barrio de Verín que cun escudo esplendoroso dá a benvida aos que veñen de Ourense. É unha curva pechada e, os días de chuvia, esvaradiza. Antes, con asfalto de peor calidade, aquela sinuosidade representaba unha ameaza para calquera vehículo, especialmente motos e bicicletas, Vespas, Orbeas e Vespinos. O meu tío foi home de bicicleta. E o seu íntimo amigo Benito, fontaneiro magnífico, usuario de Vespa. Ambos transitaban as tabernas do casco vello, dende o Lorenzo ao Chichí, e tamén os bares de San Lázaro. Un inverno calquera, coa marmaña e a néboa envolvendo as rúas verinesas, subiron á Vespa do Benito para dar unha volta: de bar en bar. E daquela aconteceu o suceso que marcou a dentadura do tío Gerardo. «Benito, vai amodiño». E o Benito ía amodiño. «Benito», insistía o meu tío Gerardo agarrado á cintura do fontaneiro, «déixame coller a bicicleta». «Es un medorento, Gerardo», contestaba o amigo. Nese instante transitaban a curva de San Lázaro. Un patinazo brusco levounos ao chan. O Benito ergueuse rapidamente e puxo en pé a Vespa. Porén o meu tío Gerardo seguía de xeonllos na estrada, apalpando o asfalto, a gatas. Foi o momento en que o fontaneiro pronunciou unha das frases gloriosas da historia verinense, repetida de xeración en xeración cando apretan as melancolías e tristezas: «¡Levántate, moreno, que non foi nada!». O enterrador mirouno e contestou, simplemente: «Espera, Benito, que estou buscando os dentes». Era unha curva terrible.