Misterios galaicos


Economista e experto en demografía

En Galicia hai un consenso implícito sobre a nosa desfeita demográfica, que supón non falar da mísera fecundidade -na terna máis baixa de Europa, con Asturias e Canarias-, para poñer só o foco na emigración moza. E por que? Pois porque falar de infecundidade é una verdade incómoda, en especial se o que fala non contribúe a rexuvenecer o país, a pesar de gozar de condicións mellores cás do cidadán estándar -ingresos por riba do salario medio e/ou emprego fixo no sector público-. Resulta comprensible esa incomodidade persoal, pero a nosa situación é tan desesperada que non podemos pechar os ollos. Se o falante non quere aportar nenos nin adoptalos, alá el ou ela, porque isto non é a tiranía do Partido Comunista chinés. Por certo, o Partido Comunista chinés pasou dun extremo a outro, e agora pídelle aos seus case 90 millóns de militantes que dean exemplo con máis dun fillo, e obrigan ás mulleres, comezando polas do partido, a se desprender do DIU. 

A emigración non é a que nos relegou á cola da fecundidade europea, porque seguimos nela mesmo nos anos de bonanza que houbo entre 1990 e o 2010. E a explicación de que somos pobres sen bos empregos ten severas lagoas, mesmo en España. Se comparamos os extremos de fecundidade -Asturias con Melilla-, comprobaremos como esta ten máis do dobre de fillos a pesares de sufrir máis paro e ser menos rica. E mesmo se cotexamos Galicia con Andalucía, resulta que os andaluces chegan case á fecundidade da próspera Alemaña -aproximadamente 1,4 fillos- mentres Galicia fica chantada no fillo único, tendo Andalucía moito máis paro -arredor do 35 % da súa poboación en idade laboral-, e estando uns 13 puntos por baixo do noso PIB per cápita.

Seica non emigran os andaluces? Emigran abondosamente. E logo, como sendo máis pobres e padecendo maior desemprego resulta que son significativamente máis fecundos cós galegos e case coma os alemáns? Esta é a pregunta que non se queren facer os que foxen do cerne natal, e por iso botan por diante o discurso da mocidade emigrante, que existir existe, pero que non é o miolo do noso problema demográfico, ergo económico. Os lustros pasan, os ciclos económicos tamén, e nós seguimos esmorecendo máis que ninguén por non facernos esta pregunta incómoda para algúns. Será que aínda hai quen pensa que falar de fillos non é axeitado ou é retrógrado, como en Francia ou Irlanda. Logo queixarase de que só votan os vellos. Pois para rexuvenecer o censo alguén terá que ter máis fillos cá media, nomeadamente os de mellores traballos e maiores ingresos. Non é? Ou se cadra hai quen cre que canto peor no económico mellor para a fecundidade, sendo sabido que o proletariado é máis prolífico cá mesocracia e a burguesía. Dende logo non debéramos chegar aos indicadores andaluces para arranxar isto. Cómpre falar con franqueza para atopar solucións. Ademais, na falsa dicotomía entre mozos emigrados -que se cadra poderían retornar, dando novos azos ao noso pobo- e mozos inexistentes, que será preferible?

Autor Manuel Blanco Desar Economista e experto en demografía

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
7 votos

Misterios galaicos