Levo un tempo enredado coa vida e a obra de Carlos Casares na procura de reconstruír unha figura esencial á que este ano lle dedicamos o Día das Letras. Con independencia do resultado final, esta viaxe está a me servir para estimar aínda máis o seu labor xornalístico que non se pode situar á marxe da literatura. Nos seus artigos está a súa ollada máis persoal, a súa estética, o seu pensamento, o seu sentido común e, sobre todo, esa fina ironía capaz de abrir en nós un sorriso. O talento natural que Carlos tiña para o humor, reforzábase nos moitos entroidos que pasou en Xinzo. Ano tras ano, adoitaba visitar a vila para sentir esa emoción de neno e apañar algunha anécdota coa que ilustrar despois a súa columna no periódico. Do que máis gustaba era da enorme popularidade desas persoas que, durante o ano, están cortadas por un patrón formal e serio, e xusto no entroido sofren unha metamorfose insólita, virando en seres cómicos que arremedan algún personaxe da actualidade.
Carlos tamén contaba a vida, non por anos, senón por entroidos, e acudía á cita coma quen vai a un teatro sen público, a unha fonte inesgotable para a literatura. Sabía que o enxeño agroma da tradición. Por iso, se vivise, sería o primeiro en reclamar unha protección para estes personaxes, merecentes dun monumento pola orixinalidade das súas ocorrencias. Por sorte, moitos deles xa levaron a mellor homenaxe ao quedar fixados na memoria colectiva ou nalgún dos seus artigos.
Relendo os textos de Carlos relativos ao entroido, estrañoume a ausencia de dúas anécdotas protagonizadas por personaxes que el tratou e coñeceu.
A primeira ten que ver coa problemática da masificación que non deixa espazo para que as pantallas trouleen nin para que estes personaxes desenvolvan o fío das súas parodias. Para atacar de raíz o problema, convocáronse reunións, falouse con expertos na materia e, curiosamente, a mellor medida xurdiu, espontánea, dun par de personaxes que puxeron un cartel disuasorio no desvío da autovía: «Xinzo completo, siga para Verín».
A segunda escoiteilla a un home memorable, amigo de Carlos, unha desas persoas serias que se transformaba no entroido: Alfonso Villarino. A anécdota recollía un feito, en pleno franquismo, cando un dos poucos coches que atravesaba a vila non podía pasar porque a xente, disfrazada, bailaba e ocupaba a estrada. O condutor, farto de tocar a bucina, apeouse do coche en canto viu un garda municipal, e esixiulle que, como autoridade, tiña que lles pedir a documentación a aqueles energúmenos que lle atrancaban o paso. Alporizado, ergueu a ameaza de que, se non se afastaban axiña, daría parte ao gobernador civil para que os multasen debidamente. O pobre municipal escoitou con paciencia a ira daquel home estirado e espetoulle que el nada podía facer porque tamén estaba disfrazado.