A tortura de ser nais


Hai certo rebumbio pola publicación dun libro no que a autora relata a súa fraude coa maternidade: non só non é máis feliz, senón que ten menos calidade de vida e é máis pobre. A provocación axiña bateu coa indignación das que din atopar a realización como mulleres na sacrosanta maternidade. Indignadas, atacaron, para alegría da escritora que ve como as nais abnegadas de España contribúen a paliar os efectos negativos dos xemelgos sobre a súa economía. Cando publiquei Maternosofía, vivín algo semellante.

¿Pero a maternidade dá a felicidade? Eu teimo en que ser nai non é o que me fai feliz. E non se me boten a dicir que non quero as miñas fillas, porque por sorte o amor non ten a exclusividade sobre a felicidade. Ter fillos é fermoso porque implica a experiencia do amor absoluto e do contacto coa inocencia e a tenrura, valores moi de capa caída. Pero polo demais, enganámonos ao idealizar iso como estilo de vida feminino. Nacen, e as tetas convértense nos grillóns dunha cadea invisíbel que, enriba, goza de boa reputación; despois, unha serie de normas tocadas polo bempensatismo péchannos no cárcere da maternidade, e pasamos a sentirnos culpábeis por todo agás por estar horas soas con humanos sen socializar que te maltratan cun ego que quintuplica o seu tamaño entenrecedor. Aínda así, iso ten que centrar a nosa vida de nais abnegadas agardando polos homes, eses dos que depende o noso contacto co mundo exterior. Con eses vimbios, hai que ser felices.

Mais eu son feliz esas tardes nas que a miña Sofía colle un libro que coloca coma un portátil e declara intencións á súa maneira: «Vou pensar e traballar, que aquí na casa non hai nada interesante».

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
23 votos

A tortura de ser nais