Os libros dos Reis


Pregúntanme polas miñas primeiras lecturas, pola primeira vez que teño consciencia de acceder ao tesouro da literatura, os meus primeiros libros, o seu peso nas mans, o seu tacto, o seu perfume… Porque os libros da miña infancia, os meus primeiros libros, olían. Arrecendían. Pregúntanme estes días pola miña primeira experiencia lectora e vén cadrar a pregunta coa chegada dos Reis, que se repite cada ano, e cada ano deixan dende hai unha chea de tempo algún deses tesouros na porta da miña casa. Inevitablemente, para responder teño que viaxar no tempo. Non ás lecturas da adolescencia, que foron importantes, todos temos un libro na nosa vida, ¡mesmo os que non len! Non me refiro a esas, senón a máis atrás, bastante máis atrás. ¿Cando foi a primeira vez que chegou un libro ás miñas mans?

 

Nove ou dez anos debía ter eu. No catecismo da igrexa de San Bartolomeu, en Pontevedra, recibían na mañá do 6 de xaneiro a visita dos Reis Magos. En realidade chegaban o día anterior pola noite, como debe ser, logo de percorreren as rúas e as prazas da Boa Vila (¡un ano viñeron en vespa!, xa falei disto noutra ocasión). Chegaban pola noite e deixaban a sancristía chea de agasallos para os rapaciños. Cando iamos á catequese, cerimonia obrigada naqueles anos, o señor cura nos cuñaba un carné de asistencias e, na mañá dese día de xaneiro, ordenaban os nenos e as nenas nos bancos da parroquia segundo o número de cuños no carné. Primeiro os que máis tiñan, e os que menos tiñan contra dos bancos do final.

Non iamos moito á catequese. A miña nai morrera en sendo nós uns cativiños e seica na casa non o levaban demasiado ben; algunha débeda tiñan pendente co Altísimo. Pero tiñamos algúns selos no carné, e alá iamos na mañanciña dos Reis a recoller os regalos. O malo é que, cando chegabamos nós, o meu irmán e mais eu, na mesa dos agasallos xa case non quedaba nada. Nada de arquitecturas, nin trens de corda, nin taboleiros de parchís, nin figuriñas de indios ou vaqueiros… Nada agás unha cousa: os libros, arrombados contra un recanto da sancristía, tal que ánimas perdidas, ignorados pola rapazada, que levantaba outras paixóns. E así marchabamos nós de volta para casa, porque xa non quedaba onde escoller.

Aínda teño os títulos na memoria, e as longas tardes de inverno sen televisión, que non chegou a Pontevedra ata os primeiros anos sesenta. Nas historias dos libros estaba a nosa única posible liña de fuga. Eran edicións abreviadas, ilustradas para rapaces, non sei se da editorial Molino ou dalgunha outra semellante: La flecha negra de Robert Louis Stevenson, Los hijos del capitán Grant de Xulio Verne, todos en castelán, por suposto, e sobre todo dous pequenos volumes da Ilíada e da Odisea que andaron pola casa durante unha chea de tempo e a saber onde foron parar. Helena, Andrómaca, Circe, Calipso, Nausica… O mais impresionante eran as ilustracións: as deusas e as raíñas tentadoras, cargadas de misterio e de sensualidade, auténticas marabillas, coas que daquela empezamos a soñar polas noites.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
24 votos

Os libros dos Reis