Supernais

Manuel Blanco Desar A SÍNDROME G

OPINIÓN

24 dic 2016 . Actualizado a las 05:00 h.

Hai pouco, este xornal entrevistaba a varias supernais do país, nais con tres ou máis fillos. Decidín chamalas así porque son nais que escapan do arquetipo construído por unha chea de disque expertos, que xustifican -antes que explicar- a ínfima fecundidade galega.

Unha supernai dicía que se che gustan os nenos telos e punto. Outra que o de non ter nenos ou só ter un era cuestión de comodidade. Lembráronme o que me contara hai anos unha empresaria de certo éxito á que convidara a unha mesa redonda no ciclo que desenvolvemos no Museo do Pobo Galego, que logo deu pé ao libro Galicia: un pobo con futuro? O noso devalo demográfico (Edicións Xerais). Contarame esta empresaria que ela tivera os seus fillos mentres turraba da empresa e que para crialos só dispuxera da axuda da familia, pero que agora, cando todos gozaban xa dunha posición desafogada, ningún dos seus fillos quería darlle netos. E logo por que? Pois porque cos nenos non se podía viaxar, saír nin disfrutar da vida.

Con isto de ser nai ou pai pasa como cos soldados: non todos poden ser heroes nin comandos dos boinas verdes. Hai quen vale e hai quen non. Un sempre di que as nais e pais de familias numerosas terán moito mérito, pero non todo o mundo ten ese valor. Ademais, na pésima e susceptible de empeorar situación demográfica na que se atopa Galicia, dáse a circunstancia de que agora mesmo antes precisamos numerosas familias máis que familias numerosas, aínda que só sexa porque para chegar a familia numerosa previamente hai que ter un par de picariños.