Supernais


Hai pouco, este xornal entrevistaba a varias supernais do país, nais con tres ou máis fillos. Decidín chamalas así porque son nais que escapan do arquetipo construído por unha chea de disque expertos, que xustifican -antes que explicar- a ínfima fecundidade galega.

Unha supernai dicía que se che gustan os nenos telos e punto. Outra que o de non ter nenos ou só ter un era cuestión de comodidade. Lembráronme o que me contara hai anos unha empresaria de certo éxito á que convidara a unha mesa redonda no ciclo que desenvolvemos no Museo do Pobo Galego, que logo deu pé ao libro Galicia: un pobo con futuro? O noso devalo demográfico (Edicións Xerais). Contarame esta empresaria que ela tivera os seus fillos mentres turraba da empresa e que para crialos só dispuxera da axuda da familia, pero que agora, cando todos gozaban xa dunha posición desafogada, ningún dos seus fillos quería darlle netos. E logo por que? Pois porque cos nenos non se podía viaxar, saír nin disfrutar da vida.

Con isto de ser nai ou pai pasa como cos soldados: non todos poden ser heroes nin comandos dos boinas verdes. Hai quen vale e hai quen non. Un sempre di que as nais e pais de familias numerosas terán moito mérito, pero non todo o mundo ten ese valor. Ademais, na pésima e susceptible de empeorar situación demográfica na que se atopa Galicia, dáse a circunstancia de que agora mesmo antes precisamos numerosas familias máis que familias numerosas, aínda que só sexa porque para chegar a familia numerosa previamente hai que ter un par de picariños.

Daquela, non todas as nais poden nin deben ascender a supernais, ou de pais a superpais. No noso caso, abondaría con que os que tiveran as mínimas condicións de saúde, patrimonio e renda contribuísen coa consabida parelliña, mentres que algúns afoutos e mesmo temerarios bulisen voluntarios a aportar o que outros non poden asumir por diversos motivos, incluíndo os patoloxicamente apoucados para concibir ou adoptar.

Pero, igual que os heroes merecen honras, gratificacións e recoñecementos, as intrépidas supernais merecen compensacións, homenaxes e gabanzas, porque aínda que para ser heroína cómpre ser algo parva -por arriscar moito sen pensar nas consecuencias-, non abonda con ser unha senlleira émula de María Pita contra os corsarios de Drake. Se as restantes candidatas a heroínas comproban que as de vangarda son esmagadas, esquecidas ou mesmo ridiculizadas, pensarán que non paga a pena pasar tantos sacrificios persoais para axudar a sobrevivir a un pobo ingrato e inconsciente.

E qué dicir dos fillos das supernais? Meus pobres. Pois que eles non levarán unha vida tan regalada como a maioría dos escasos nenos que hoxe temos en Galicia, pero que canda menos hanse criar nun entorno onde abonda algo que agora moi poucos coñecen, ata o punto de recorrer a sucedáneos. Hanse criar na práctica cotiá da fraternidade, que ao cabo é o nivel superior da solidariedade, orixinariamente prevista en beneficio dos avaros acredores.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
12 votos

Supernais