Sentimentais de pacotilla


Canto máis leo o caso de Nadia, a nena enferma cuxos pais seica organizaron unha recadación de fondos falsa, máis me convenzo de que os enfermos somos os demais. Doentes de sentimentalismo barato. Ávidos de paliar a mala conciencia burguesa cunha historia lacrimóxena. Cos medios animando o cotarro superficial, poñemos en suspenso todo aquilo no que criamos (a ciencia, o pacto social, a razón) e comportámonos coma se vivísemos nunha república bananeira onde é preciso acudir a chamáns para sandar os fillos e alimentarnos coma nun holocausto nuclear. Así proliferan a celiaquía inventada, o pánico á lactosa e a fe na homeopatía, porque os médicos son o demo! E para recadar euriños indignados con este modelo de progreso asasino, non hai como mentar un menciñeiro de Afganistán. Puro snobismo e moita estupidez, o paraíso dos estafadores.

Cando se di que España é un país moi solidario, pregúntome se o miden por casos coma o de Nadia. Somos solidarios pero aínda non fomos quen de organizar unha manifestación masiva pola desfachatez coa que os representantes desa solidariedade se desentenden dos refuxiados. Nadia é vítima dos seus pais e de todos nós, que decidimos que unha historia triste dun dos nosos merece a nosa atención cen veces máis ca os nenos mortos no Mediterráneo, os enfermos dos campos do Sáhara e Palestina, ou as ducias de persoas con enfermidades raras cuxos familiares se deslomban a recoller tapóns sen que a prensa nin nós lles fagamos nin caso, quizais porque son máis pobres, máis feos ou menos caraduras.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
23 votos
Tags

Sentimentais de pacotilla