Chapodar, atar, cavar de novo a eira


Os clásicos gustaban moito da parábola da viña. Non hai moitas semanas, coincidindo coas eleccións galegas do 25S, falaba eu aquí da necesidade de «recuperar a política» e de como, despois duns comicios, sempre se poden ver as cousas de dúas maneiras: coa ollada no futuro, virados cara adiante, ou co resentimento do pasado, lambendo danos e feridas. Adianto que a segunda posición só conduce á depresión e á melancolía. Mesmo dende a derrota, os que se consideren derrotados, a posición correcta é sempre a de pensar e traballar en futuro. Deprender dos fracasos, se sabemos reflexionar sobre eles, é un dos principios da sabedoría. E o mesmo podemos dicir respecto de quen se considere gañador. Non hai posicións definitivas. Nunca a conquista está totalmente consolidada. Cada experiencia nova enriquece a experiencia xeral e a transforma. Así se constrúe o coñecemento.

¿Onde quero ir parar? Pois que este ano de voltas e reviravoltas para concretar unha saída ao Goberno do Estado, non ten por que considerarse nin coma un fracaso nin coma unha perda de tempo. A democracia española está consolidada, mais é perfeccionable, como todo produto dos seres humanos, e ao camiño ideal da perfección, nunca logrado de todo, pero que é necesario transitar, só se accede dende a experiencia e dende o coñecemento que dá a experiencia, ás veces seguindo o modelo clásico de erros e acertos, sempre que saibamos tirar leccións de cada paso que damos. Serve para afrontar a vida no ámbito persoal e, naturalmente, no ámbito colectivo.

Mariano Rajoy, como nos lembra o proverbio árabe, tan distante da aceleración propia de Occidente, vén de acadar a presidencia do Goberno sen mover practicamente un centímetro a posición. Debemos recoñecer que é o seu estilo, marca da casa, que outros consideran característica da sabedoría galaica (intelixencia pasiva). O novo presidente do Goberno accede á presidencia sen comprometer concesión ningunha (xa veremos en que quedan os 150 puntos acordados con Ciudadanos), afirmándose nos principios básicos de toda a súa política anterior, sen autocrítica, e deixando a oposición certamente quebrada, en galego podemos dicir que escangallada. Cangallo: acio que non se logra na uveira, ou que queda a medias cando lle chove na purga, ou medio desfeito despois do ataque do mildio. Pois iso. Non hai outra solución que non sexa agardar a nova xeira: chapodar, limpar a leña vella, escolmar as guías máis vizosas, volver atar, compoñer novamente a parra e procurar un tratamento de prevención (estratéxico) máis atinado, á espera da nova vendima. Non me refiro exclusivamente ao PSOE.

Os verdadeiros desafíos comezan a partir de mañá, luns. Unha cousa é a investidura, que custou case que un ano concretar, e outra cousa moi distinta e bastante máis difícil vai ser o Goberno, a prosa de cada día, nun contexto e nunhas condicións certamente novidosas: o sistema parlamentario español nunca se enfrontou a unha pluralidade de talantes e propostas tan variada e complexa. Como a propia realidade.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
21 votos

Chapodar, atar, cavar de novo a eira