Paternalismo


Esta investidura, a cuxo cociñado asistimos durante case un ano, víase vir durante estes 312 días nos que presenciamos o descuartizamento do PSOE, e mais a cura de realismo de Podemos, a de humildade de Ciudadanos, a de minoría do PP. Pero o do de peito desta mediocritas pouco áurea está na soberbia de quen gobernará en minoría grazas aos despoxos indignos dunha esquerda desubicada; Rajoy enche o peteiro para a súa aria coma se fose o Nessun dorma, pero non vai cantar máis ca unha canción de chiringuito. Velaí o teñen na tribuna, entoando A l’alba vincero desde a súa minoría parlamentar.

Por iso o máis triste é esa fachenda que non o deixa ver que o tempo pasa (pisa) e que a cuestión xeracional chegou ao Parlamento en forma de xente que ten agora a idade de cando el xa era ministro e ninguén o insultou. A fachenda de falar da transición coma se fose un favor que nos fixeron. É moi pouco político tratar a Alexandra Fernández co triste paternalismo de quen non se decata de que, por sorte, o discurso sobre o século XX xa o facemos outros. Señor Rajoy: ter sido educada exclusivamente na democracia é un síntoma de saudable normalidade da que un presidenciable debería aledarse. E se non, dá igual. Con isto tamén poderá sentar e agardar a que pase o tempo, e velaquí o que o tempo lle dirá: que de aquí a pouco haberá máis de trescentas Alexandras no Parlamento e xa non quedará ninguén que escoitase o relato dunha guerra na cea de Noiteboa nin que votase por primeira vez aos corenta anos. Como debe ser.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
16 votos

Paternalismo