A frase «Na dúbida, abstente» procede do proverbio latino In dubio abstine, que animaba a non actuar ou non tomar decisións cando non se tiña a certeza de actuar ben. Utilizouse sobre todo no ámbito xurídico, onde un erro pode ter consecuencias penais, e, en calquera caso, viuse sempre como unha recomendación de prudencia ante situacións non claras. Pero agora adquiriu outro significado.
A palabra abstención cargouse de connotacións de carácter negativo ata o punto de que se evita pronunciala. Un xornalista pregúntalle a un deputado do PSOE se vai absterse nunha posible votación de investidura de Rajoy, e parece que lle preguntase se está implicado no xuízo dos ERE: pónselle cara de horror e, sen negalo abertamente, enrédase nunha serie de disquisicións incomprensibles para quen non sexa militante. Ata tal punto evítase a palabra, que os partidarios da abstención pasaron a chamarse «partidarios dun Goberno do PP en minoría» ou «partidarios de deixar gobernar», ou «contrarios a unhas terceiras eleccións».
Tal rexeitamento visceral e irracional temo que levará ao PSOE a permitir que haxa un Goberno ao que non deixará gobernar, porque rexeitará todas as súas iniciativas, como xa está a suceder. Así que mellor que sigan co non, e a cidadanía non terá que absterse nas cada vez máis probables terceiras eleccións: saberán a quen votar, sen ningunha dúbida.