Éduro ser escritor. Non parece, pero un escritor soporta terribles contrariedades no desempeño da súa profesión. En primeiro lugar tes que encontrar o tempo necesario para ler, que é a única escola para os literatos. Segundo, tempo para escribir. Como esta profesión rara vez permite (sobre) vivir co seu desempeño, a maioría temos que combinar o noso labor literario con outros quefaceres e adaptar as necesidades literarias ás alimenticias necesidades. Agora escribo moi cedo. Antes, ao revés. Agora estou en pé antes de que Marta abra os ollos. Antes, non. Escribía de noite e había soles que batían nos meus ollos como unha daga. Polo tanto procuraba espazos sosegados, ausentes de ruído, para durmir. Con dúas fillas pequenechas é complicado o asunto de prolongar o sono. Cando empezaron na escola non había día que non tiveramos un altercado. Deixamos o piso, fomos a unha casa. Quizá alí, con máís amplitude, o alboroto das nenas sería menor. Eu durmía no primeiro andar pero seguía escoitando a diario os gritos, duchas, e máis gritos, e máis duchas. Concha, tres anos maior que Marta, reivindicaba o seu dereito a vocear (liberdade, dicía). Marta, tamén. E non só iso, estou convencido de que facía ruídos de diversa índole voluntariamente. Era un demo. Segue sendo a mesma. Ou peor. Porque a adolescencia é unha idade máis turbulenta que a política. ¿Digo peor? Non, minto. Peor era daquela, cando eu non podía durmir pola súa culpa. Un día, moi serio, díxenlle: Nena, non podemos seguir así. Prometeume que non volvería facelo. Á mañá seguinte, cando abrían a porta do garaxe, alguén berrou algo que escoitaron ata os veciños: «¡Papá, hoxe non fixemos ruído!». É duro ser escritor.