Unha mañá de principios de xuño, sonata de primavera, levantouse coa mordida dun tigre no medio do corazón. Pensou que soñara. Pero non. O corazón sangraba un sangue viscoso, case negro. Non sentía dor, senón afogo: faltáballe o aire. Acudiu á consulta médica só por saber se tiña remedio o seu mal. Receitáronlle pastillas para olvidar. Pasou o tempo e non olvidaba. Seguía levantándose cada día, medio zombi ou medio mártir, coa mordida do tigre no seu peito. Deambulaba na procura de remedio para o seu mal. Non o encontrou. Só pílulas prescritas con afán polos galenos que aseguraban, con certeza, que ás tres ou catro semanas todo ía mellorar. Uns dicían que precisaba alegría e que esa sensación de angustia (non ser quen de alcanzar o aire) era un síntoma de depresión. Outros aconsellaban que tomarse a vida con filosofía (filósofos e poetas son seres perigosos, riu). A maioría dos cercanos, logo dun período de intensa atención, comezou a considerar que o seu comportamento resultaba inaceptable e indecoroso. El comezou a intimar coa soidade e cos vicios que a soidade conleva: a lectura de poemas e novelas melancólicas, as audicións de lábiles cancións de amor, as lágrimas fluviais que derramaban un paquete de panos de papel en brevísimos minutos. Taciturno e desconsolado decidiu facer caso omiso da ciencia médica e dedicarse a contemplar o seu propio deterioro. Foi nunha desas contemplacións cando descubriu, como garzas, uns ollos lastimados de frío. Como os seus. Mirouse neles e pediulle, a ela, que camiñasen xuntos polo parque (o alcalde da súa cidade chamáballe «espazos verdes»). Comprendeu que só un amor borra outro amor. O amor, pensou, é un cazador de tigres.