Un libro de Xabier P. Docampo leva por título Mans. Vai acompañado de marabillosas fotografías de Daniel Puente. En cada páxina, un breve texto e unhas mans. Grandes, pequenas, abertas, pechadas. Mans de cores, grazas á pintura, ou mans con terra, do traballo. Todas mans limpas. Das que cando apertan o fan sen dobreces nin pregos, sinceras. Das de verdade.
É unha mágoa que un sindicato que presume de instaurar o ben cando á xustiza se lle escapa algún cabo que atar, estea ocupando agora as portadas e abrindo os noticiarios por todo o contrario ao que promulga. Acaba de ser desmantelado pola Unidad de Delincuencia Económica y Fiscal de la Policía Nacional (UDEF) trala detención do secretario xeral, Miguel Bernard. Seica se dedicaban a extorsionar a delincuentes. Eles descubríanos, que ese era o seu cometido segundo contaban. O que non dixeron foi que a segunda parte do mesmo non correspondía coa súa denuncia, senón que se dedicarían a pedirlles cartos co obxectivo de manterlles o segredo do delito.
Para alucinar, que non? O cazador de corruptos, máis corrupto aínda.
Pero ata onde chegamos? Que límite ten o ser humano? Ou é que non ten?
Por riba, escollen un nome coma ese. Mans Limpas. Cando teñen lixada ata a medula.
Comezo a pensar que as máis das mans limpas son as que teñen a terra metida entre as unllas. As mans retortas polos anos e o traballo, tan deformadas que custa incluso lavalas baixo a billa. Pero limpas de pel e alma.
Hai máis, certo, pero non son todas as que brillan.